Płytka strefowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binarna płytka strefowa.

Płytka strefowa (płytka strefowa Fresnela; ) – urządzenie służące do skupiania światła, w odróżnieniu od soczewki, zamiast zjawiska załamania, wykorzystuje zjawisko dyfrakcji.

Składa się z naniesionych na przezroczystym materiale naprzemiennych jasnych i ciemnych stref, które odpowiadają kolejnym strefom Fresnela.

Mylona z soczewką Fresnela.

Projektowanie płytki[edytuj]

Promienie okręgów oddzielających kolejne strefy to

gdzie n jest liczbą naturalną, λ jest długością fali, a f ogniskową. Jeśli promień płytki strefowej jest dużo mniejszy od ogniskowej, wzór można przybliżyć przez

Z powyższego wzoru wynika, że powierzchnia wszystkich pierścieni (zarówno jasnych jak i ciemnych) jest taka sama.

Zasada działania[edytuj]

Do obrazu docierają fale o różnych amplitudach i fazach, interferując ze sobą. Jednym z sposobów wzmocnienia natężenia w ognisku jest wycięcie tych przyczynków, które prowadzą do interferencji destruktywnej (kasowania się nawzajem amplitud). Zwykle dokonuje się tego przez zaczernienie tych miejsc na płycie, które dają w ognisku fazę przeciwną do fazy fali przechodzącej przez sam środek płytki.

Linki zewnętrzne[edytuj]