Penicillium italicum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Penicillium italicum
Ilustracja
Morfologia
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa Eurotiomycetes
Rząd kropidlakowce
Rodzina kropidlakowate
Rodzaj pędzlak
Gatunek Penicillium italicum
Nazwa systematyczna
Penicillium italicum Wehmer
Hedwigia 33: 211 (1894)

Penicillium italicum Wehmer – gatunek grzybów z klasy Eurotiomycetes[1]. Wraz z Penicillium digitatum wywołuje niebieską zgniliznę owoców cytrusowych[2], która powszechnie występuje w przechowalniach tych owoców, również w Polsce[3].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Penicillium, Aspergillaceae, Eurotiales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy wyizolowany został na Sycylii na pomarańczy gorzkiej (Citrus aurantium) w 1894 r.[1]

Synonimy:

  • Penicillium italicum var. album C.T. Wei 1940
  • Penicillium italicum var. avellaneum Samson & Y. Gutter, in Samson, Stolk & Hadlock 1976[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

W 25 °C kolonie P. italicum na agarze Czapek rosną w ograniczonym stopniu, ale szybciej na podłożach MEA i PDA. Kolonie są płaskie, silnie zarodnikujące, o zabarwieniu niebieskim lub szaro-zielonym i często wydają się ziarniste z powodu obecności wiązek konidioforów i główek konidiów. Odwrotna strona jest bezbarwna lub szara do żółtobrązowej, ale na podłożach takich jak agar z ekstraktem drożdżowym Czapek Dox + (CYA) lub sacharoza z ekstraktem drożdżowym barwa może zmienić się w brązowawo-pomarańczową lub czerwonobrązową. Tekstura jest aksamitna do pofałdowanej, skorupiasta, z nieobecnymi lub bardzo ograniczonymi wydzielinami. Na podłożu CYA średnice kolonii po 7 dniach inkubacji w temperaturach 5, 15, 30 i 37° C wynoszą odpowiednio 2–4, 17–34, 0–12 i 0 mm. Zapach jest wywoływany przez lotne metabolity, takie jak octan etylu, izopentanol, linalool, izobutanol, 1-okten, butanian etylu, 1-nonen, styren lub cytronelen. Konidia wytwarzane są na asymetrycznych metulach w postaci splątanych łańcuszków. Konidiofory wyrastają wprost z podłoża lub czasami z powierzchownych strzępek i są terwertykylowe, hialinowe, zwykle z odgałęzieniami. Pojedynczy człon konidioforu ma wymiary 100–250 × 3,5–5,0 μm, jest mniej lub bardziej cylindryczny, gładkościenny i powstaje na nim 3-6 fialid. Są one ą smukłe, cylindryczne z krótkimi, ale wyraźnymi szyjami. Konidia są gładkie, zielonkawe, początkowo cylindryczne, ale później często stają się eliptyczne lub prawie kuliste. Mają wielkość 4,0–5,0 × 2,5–3,5 μm. Na świeżych izolatach sporadycznie obserwowano powstawanie sklerocjów o wymiarach 200–500 μm i barwie od bezbarwnej do jasnobrązowej[2].

Pomarańcza porażona przez Penicillium italicum

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Penicillium digitatum, Penicillium italicum (Green Mold, Blue Mold) [dostęp 2020-10-17] (ang.).
  2. a b Index Fungorum [dostęp 2020-10-17] (ang.).
  3. Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ​ISBN 978-83-09-01048-7
  4. Species Fungorum [dostęp 2020-10-17] (ang.).