Pięciostawiańska Kopa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pięciostawiańska Kopa
Ilustracja
Widok z Czerwonej Ławki. Ponad Lodową Granią i Pięciostawiańską Kopą Durny Szczyt
Państwo  Słowacja
Położenie powiat Poprad
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2121 m n.p.m.
Pierwsze wejście około sierpnia 1900 r.
József Déry
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Pięciostawiańska Kopa
Pięciostawiańska Kopa
Ziemia49°11′28″N 20°11′28″E/49,191111 20,191111

Pięciostawiańska Kopa (słow. Pfinnova kopa, Pfinova kopa, Pfinnovo vyhľadisko, Pfinnov vyhľad, niem. Pfinnkuppe, Pfinn-Aussicht, węg. Pfinn-kilátó[1]) – bula kończąca grzbiet Lodowej Grani oddzielający Dolinę Pięciu Stawów Spiskich od Dolinki Lodowej (dwie odnogi górnej części Doliny Małej Zimnej Wody) w słowackich Tatrach Wysokich. Wznosi się na wysokość 2121 m n.p.m. i od sąsiedniej Pięciostawiańskiej Czuby oddzielona jest Skrajnym Lodowym Przechodem[1]. U wschodnich jej podnóży znajduje się Wielki Staw Spiski[2].

Słowacka nazwa szczytu upamiętnia Jozefa Pfinna – inżyniera kolejnictwa, propagatora turystyki tatrzańskiej, autora kontrowersyjnego pomysłu kolejki zębato-linowej na Rysy na przełomie XIX i XX wieku[3].

Pierwsze wejścia:

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Stokami Pięciostawiańskiej Kopy prowadzą dwa szlaki turystyczne.

Szlak żółty – żółty od Schroniska Téryego na Czerwoną Ławkę, a stamtąd do Schroniska Zbójnickiego w Dolinie Staroleśnej.
  • Czas przejścia od schroniska Téryego na Czerwoną Ławkę: 1:30 h
  • Czas przejścia z Czerwonej Ławki do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h
Szlak zielony – zielony wspólnie z żółtym do rozdroża w Dolince Lodowej, stąd na Lodową Przełęcz. Czas przejścia od schroniska Téryego na Lodową Przełęcz: 1:30 h, ↓ 1:10 h, od rozdroża 45 min, ↓ 35 min[4].
Pięciostawiańska Kopa, za nią Spiska Grzęda, Durny Szczyt i Łomnica

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVIII. Lodowa Przełęcz – Lodowy Zwornik. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1993.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 409. ISBN 83-01-13184-5.
  4. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.