Picus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rodzaju ptaków. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Picus[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – dzięcioł zielonosiwy (P. canus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Picini
Rodzaj Picus
Typ nomenklatoryczny

Picus viridis Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście


Picusrodzaj ptaka z podrodziny dzięciołów (Picinae) w rodzinie dzięciołowatych (Picidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25–35 cm; masa ciała 57–250 g[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Picus: łac. picus „dzięcioł” (w rzymskiej mitologii Pikus (łac. Picus), był królem Lacjum który poślubił piękną nimfę i śpiewaczkę Canens i został zmieniony w dzięcioła przez złośliwą Kirke, po odtrąceniu przez niego jej amorów)[8].
  • Gecinus: gr. γη „ziemia, grunt”; κινεω kineō „ruszać się” (por. γηινος gēinos „z ziemi”)[8]. Gatunek typowy: Picus viridis Linnaeus, 1758.
  • Chrysopterus: gr. χρυσοπτερος khrusopteros „złotoskrzydły”, od χρυσος khrusos „złoto”; πτερον pteron „skrzydło”[8]. Gatunek typowy: Picus viridis Linnaeus, 1758.
  • Callolophus: gr. καλλος kallos „piękno”, od καλος kalos „piękny”; λοφος lophos „czub”[8]. Gatunek typowy: Picus puniceus Horsfield, 1821.
  • Cirropicus: łac. cirrus, cirri „pukiel włosów, czub, frędzle”; picus „dzięcioł”[8]. Gatunek typowy: Picus chlorolophus Vieillot, 1818.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Picus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 112. (łac.)
  3. F. Boie. Bemerkungen über Species und einige ornithologische Familien und Sippen. „Isis von Oken”. 1831, s. 542, 1831 (niem.). 
  4. W. Swainson: On the natural history and classification of birds. Cz. 1. London: John Taylor, 1836, s. 69, seria: Cabinet cyclopaedia. Natural history. (ang.)
  5. T. Salvadori. Catalogo sistematico degli uccelli di Borneo. „Annali del Museo civico di storia naturale di Genova”. 5, s. 49, 1874 (wł.). 
  6. E. Stresemann. Die Spechte der Insel Sumatra. Eine monographische Studie. „Archiv für Naturgeschichte. Abteilung A”. 87 (7), s. 71, 1921 (niem.). 
  7. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Woodpeckers (Picidae), version 1.0.. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.picida1.01. [dostęp 2020-06-24]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  8. a b c d e Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  9. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Picini Leach, 1820 (Wersja: 2020-05-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-24].