Picus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rodzaju ptaków. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Picus[1]
Linnaeus, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – dzięcioł zielony (P. viridis)
Przedstawiciel rodzaju – dzięcioł zielony (P. viridis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Picini
Rodzaj Picus
Typ nomenklatoryczny

Picus viridis Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Picusrodzaj ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce[6].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 25–35 cm; masa ciała 57–250 g[7].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Picus: łac. picus – dzięcioł (w rzymskiej mitologii Picus, był królem Lacjum który poślubił piękną nimfę i śpiewaczkę Canens i został zmieniony w dzięcioła przez złośliwą Circe, po odtrąceniu przez niego jej amorów)[8].
  • Gecinus: gr. γη – ziemia, grunt; κινεω kineō – ruszać się (por. γηινος gēinos – z ziemi)[9]. Gatunek typowy: G. viridis (L.) = Picus viridis Linnaeus, 1758.
  • Callolophus: gr. καλλος kallos – piękno, od καλος kalos – piękny; λοφος lophos – czub[10]. Gatunek typowy: Picus puniceus Horsfield, 1821.
  • Cirropicus: łac. cirrus, cirri – pukiel włosów, czub, frędzle; picus – dzięcioł[11]. Gatunek typowy: Picus chlorolophus Vieillot, 1818.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[12]:

Przypisy

  1. Picus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 112. (łac.)
  3. F. Boie. Bemerkungen über Species und einige ornithologische Familien und Sippen. „Isis von Oken”. 1831, s. kol. 542, 1831 (niem.). 
  4. T. Salvadori. Catalogo sistematico degli uccelli di Borneo. „Annali del Museo civico di storia naturale di Genova”. 5, s. 49, 1874 (wł.). 
  5. E. Stresemann. Die Spechte der Insel Sumatra. Eine monographische Studie. „Archiv für Naturgeschichte. Abteilung A”. 87 (7), s. 71, 1921 (niem.). 
  6. F. Gill, D. Donsker (red.): Woodpeckers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2017-01-06].
  7. H. Winkler, D. Christie: Family Picidae (Woodpeckers). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 7: Jacamars to Woodpeckers. Barcelona: Lynx Edicions, 2002, s. 537, 539, 541–543. ISBN 84-87334-37-7. (ang.)
  8. Jobling 2016 ↓, s. Picus.
  9. Jobling 2016 ↓, s. Gecinus.
  10. Jobling 2016 ↓, s. Callolophus.
  11. Jobling 2016 ↓, s. Cirropicus.
  12. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Picini Leach, 1820 (Wersja: 2016-07-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-01-06].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-01-06]. (ang.)