Pieris kwiecisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieris kwiecisty
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd wrzosowce
Rodzina wrzosowate
Rodzaj pieris
Gatunek Pieris kwiecisty
Nazwa systematyczna
Pieris floribunda (Pursh) Benth. & Hook.f.
Gen. pl. 2:588. 1876
Owoce

Pieris kwiecisty (Pieris floribunda) – gatunek rośliny należący do rodziny wrzosowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej (USA, stany: Georgia, Karolina Północna, Tennessee, Wirginia, Wirginia Zachodnia)[3]. Jest w wielu krajach, również w Polsce, uprawiany jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Zawsze zielony krzew o szerokokrzaczastym pokroju i luźnych gałęziach. Osiąga wysokość do 1 m.
Liście
Pojedyncze, podługowatolancetowate, błyszczące. Młode liście są intensywnie czerwone, potem stają się ciemnozielone.
Kwiaty
Zebrane w podwójne wzniesione grona o długości do 12 cm. Kwiaty są białe, beczułkowate.
Owoce
Drobne, brązowe torebki.
Gatunki podobne
Pieris japoński, który jest wyższy i ma zwisające kwiatostany. Jest w Polsce częściej uprawiany od pierisa kwiecistego.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina wieloletnia, nanofanerofit. Kwitnie w kwietniu i maju. Cała roślina jest lekko trująca. Przy doustnym spożyciu powoduje wymioty, skurcze i duszność[4]. Jest szczególnie niebezpieczna dla zwierząt, które zjadają ją nie rozpoznając jej trujących własności.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Gatunek cieniolubny, wręcz źle rosnący w pełnym słońcu, które może poparzyć jego liście. Najlepsze dla niego jest miejsce pod drzewami lub krzewami i osłonięte przed chłodnymi, zimowymi wiatrami. Wymaga gleby kwaśnej i próchnicznej. Nie jest w pełni mrozoodporny. Nie wymaga przycinania.
  • Sposób uprawy. W pierwszym roku po posadzeniu należy go podlewać, a na zimę okryć chochołem ze słomy. Wokół sadzonki podłoże grubo ściółkuje się, co sprzyja utrzymywaniu wilgoci w glebie i chroni korzenie przed przemarzaniem. Gdy już dobrze się rozrośnie jest bardziej odporny na suszę i przemarzanie. Przed zimą obficie nawadnia się go, podlewa się także w okresie zimy gdy ziemia rozmarza.
  • Rozmnażanie. Poprzez nasiona lub sadzonki otrzymywane z wierzchołkowych pędów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-03-13] (ang.).
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
  4. Burkhard Bohne, Peter Dietze: Rośliny trujące: 170 gatunków roślin ozdobnych i dziko rosnących. Warszawa: Bellona, Spółka Akcyjna, 2008. ISBN 978-83-11-11088-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Drzewa i krzewy. Przepiękny pieris. [dostęp 2009-03-23].