Piet de Jong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piet de Jong
Ilustracja
Piet de Jong (2011)
Pełne imię i nazwisko Petrus Jozef Sietze de Jong
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1915
Apeldoorn
Data i miejsce śmierci 27 lipca 2016
Haga
Premier Holandii
Okres od 5 kwietnia 1967
do 6 lipca 1971
Przynależność polityczna Katolicka Partia Ludowa
Poprzednik Jelle Zijlstra
Następca Barend Biesheuvel
Minister obrony Holandii
Okres od 24 lipca 1963
do 5 kwietnia 1967
Przynależność polityczna Katolicka Partia Ludowa
Poprzednik Sim Visser
Następca Willem den Toom
Odznaczenia
Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Brązowy Krzyż – dwukrotnie (Holandia) Medal Orde en Vrede (Holandia) Krzyż Wojenny 1940–1945 (Holandia) Order Zasługi dla Marynarki Wojennej (Argentyna) Krzyż Komandorski II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Bernardo O’Higginsa (Chile) Oficer Orderu Gwiazdy Afryki (Liberia) Komandor Orderu Miecza (Szwecja) Porucznik Orderu Królewskiego Wiktoriańskiego (LVO) Krzyż Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Medal ONZ za służbę w KOREI

Petrus Jozef Sietze „Piet” de Jong (ur. 3 kwietnia 1915 w Apeldoorn, zm. 27 lipca 2016 w Hadze[1]) – holenderski polityk i wojskowy, oficer Koninklijke Marine, parlamentarzysta, w latach 1963–1967 minister obrony, od 1967 do 1971 premier Holandii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę podstawową i średnią w Apeldoorn. W latach 1931–1934 kształcił się w szkole wojskowej Koninklijk Instituut voor de Marine. Został zawodowym wojskowym w ramach holenderskiej marynarki wojennej. Otrzymywał awanse na kolejne stopnie oficerskie, dochodząc w 1958 do stopnia kapitein-ter-zee (odpowiednik komandora). W czasie II wojny światowej był oficerem na okręcie podwodnym „O 24”. W 1940, po inwazji Niemiec na Holandię, brał udział w przetransportowaniu niedokończonego jeszcze okrętu do Wielkiej Brytanii. W latach 1948–1951 pełnił funkcję adiutanta przy ministrze do spraw marynarki wojennej i później również przy sekretarzu stanu w tym resorcie. Od 1951 do 1953 dowodził fregatą „De Zeeuw”, następnie do 1955 był oficerem sztabowym w Portsmouth. Później do 1958 wykonywał obowiązki adiutanta królowej Juliany. W latach 1958–1959 służył jako dowódca niszczyciela „Gelderland”[1].

W czerwcu 1959 powołany na sekretarza stanu w resorcie obrony, powierzono mu sprawy dotyczące marynarki wojennej. Wkrótce wstąpił do Katolickiej Partii Ludowej. W lipcu 1963 przeszedł na funkcję ministra obrony; pełnił ją do kwietnia 1967 w rządach, którymi kierowali Victor Marijnen, Jo Cals i Jelle Zijlstra. W 1967 uzyskał mandat posła do Tweede Kamer. W kwietniu tegoż roku objął urząd premiera Holandii, który sprawował do lipca 1971. W styczniu tymczasowo kierował też resortem gospodarki[1]. Nie uzyskał rekomendacji partii przed kolejnymi wyborami. W latach 1971–1974 zasiadał natomiast w Eerste Kamer, gdzie od 1972 przewodniczył frakcji senackiej KVP. Później nie pełnił funkcji politycznych, pozostał członkiem partii, dołączając w 1980 do współtworzonego przez nią Apelu Chrześcijańsko-Demokratycznego[1].

Obejmował różne stanowiska w organizacjach społecznych, przedsiębiorstwach i instytucjach. Był m.in. wiceprezesem Holenderskiego Czerwonego Krzyża, członkiem zarządu fundacji Katolickiego Uniwersytetu w Nijmegen oraz członkiem rady nadzorczej Nationale-Nederlanden[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Anneke Bartels, miał dwóch synów i jedną córkę[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f P.J.S. (Piet) de Jong (niderl.). parlement.com. [dostęp 2020-09-20].