Pitaja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hylocereus undatus w okresie kwitnienia

Pitaja lub smoczy owoc, truskawkowa gruszka (chiń. upr. 火龙果; chiń. trad. 火龍果; pinyin: huǒ lóng guǒ, (wiet.) thanh long oraz nanettikafruit i pitahaya) – to owoc wielu gatunków kaktusa, zwłaszcza z rodzaju Hylocereus, ale także Stenocereus. Pochodzi z Meksyku i Ameryki Środkowej, ale obecnie jest też uprawiany w wielu krajach Azji Południowo-Wschodniej takich jak Wietnam, Filipiny, Malezja, ale także na Tajwanie, Okinawie, Izraelu i w południowych Chinach. Pitaja kwitnie tylko w nocy. Kwiaty gatunków wytwarzających owoce pitai są duże, białe i pachnące, charakterystyczne dla danego kaktusa – są też z tego powodu nazywane królową nocy lub księżycowym kwiatem[1].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Siedlisko
Pitaya preferuje suchy, tropikalny klimat ze średnią temperaturą od 21 do 29 stopni Celsjusza. Przez krótki okres może wytrzymać temperatury około 40°C a także minimalne temperatury wynoszące około 0°C. Do prawidłowego rozwoju wymaga opadów zawierających się w zakresie od 600 mm do 1300 mm, jednak wymaga wyraźnego podziału na porę suchą i mokrą. Pitaya potrzebuje trochę cienia, ponieważ może zostać uszkodzona przez silnie operujące słońce. Dobrze rośnie na piaszczystej glebie z dużą ilością materii organicznej[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Masa owoców może wynosić od 150-600 gramów. Miąższ, który zawiera czarne pestki (podobnie jak w kiwi), spożywany jest na surowo. Jest słodkawy w smaku i niskokaloryczny. Schłodzenie owocu poprawia jego smak, dlatego często podawany jest w postaci deserów lodowych. Skórki są niejadalne, a nasiona nie są trawione w przewodzie pokarmowym[potrzebny przypis].

Spożywane są również kwiaty – mogą być jedzone w sposób bezpośredni lub jako napar. Z owoców produkowane są też soki i wino[3].

Typy owoców o słodkim smaku ze skórzastą, liściastą skórką pochodzą głównie od trzech gatunków[1]:

  • Hylocereus undatus (czerwona pitaja) – skórka różowo-fioletowa z białym miąższem, najczęściej spotykana pod nazwą Dragonfruit (smoczy owoc) ((ang.) “Moonflower”)[1]
  • Hylocereus costaricensis (pitaja z Kostaryki) – owoc o czerwonej skórce i takim samym miąższu ((ang.) “Costa Rica Night Blooming Cactus”)[1]
  • Hylocereus megalanthus (żółta pitaja) – skórka jest żółta, a miąższ biały ((ang.) “Midnight Cactus”)[1].

Wartość odżywcza i skład chemiczny owoców (w 100 g)[4].|[edytuj | edytuj kod]

  • białko - 1,18 g
  • węglowodany - 12,94 g

w tym

  • cukry - 7,65 g
  • błonnik - 2,9 g

Minerały

  • wapń - 18,0 mg
  • żelazo - 0,74 mg
  • magnez - 40,0 mg

Witaminy

  • witamina C - 2,5 mg
  • ryboflawina - 0,1 mg
  • niacyna - 0,353 mg
  • witamina A - 59 IU

Wartość energetyczna - 60 kcal


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Renee Shelton: Dragon Fruit or Pitahaya: Fruit of the “Moonflower” Cactus Plant (ang.). Cultivate to plate. [dostęp 2019-05-18].
  2. Pitaya: dragon fruit (ang.). Northern Territory Government of Australia. [dostęp 2019-05-18].
  3. Gong, X., Yang, Y., Ma, L., Peng S., Lin, M.. Fermentation and Characterization of Pitaya Wine. „1st International Global on Renewable Energy and Development, IOP Conf. Series: Earth and Environmental Science”, s. 012029, 2017. DOI: 10.1088/1755-1315/100/1/012029 (ang.). [dostęp 2019-05-18]. 
  4. Full Report (All Nutrients): 45291867, DRAGON FRUIT (ang.). USDA, Branded Food Products Database. [dostęp 2019-05-18].