Podwójna helisa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Najczęściej spotykane typy podwójnej helisy, od lewej: A, B i Z

Podwójna helisa[a] – model struktury DNA w postaci podwójnej helisy zaproponowany w 1953 przez Jamesa Watsona i Francisa Cricka, oparty na pracach Rosalindy Franklin, za który w 1962 roku zostali uhonorowani Nagrodą Nobla z dziedziny medycyny i fizjologii. Praca pt. „Molecular Structure of Nucleic Acids” została opublikowana 25 kwietnia 1953 w czasopiśmie Nature[1].

Model czaszowy fragmentu podwójnej helisy DNA typu B

Podwójna helisa stanowi podstawowy element struktury przestrzennej cząsteczki DNA. Składa się z dwóch łańcuchów polinukleotydowych, które biegną w przeciwnych kierunkach i owijają się wokół wspólnej osi. Zasady azotowe nukleotydów znajdują się wewnątrz podwójnej helisy i są połączone wiązaniami wodorowymi w pary komplementarne. Fragmenty o strukturze podwójnej helisy znajdują się także w niektórych cząsteczkach RNA, np. tRNA.

„Podwójna helisa” to także tytuł polskiego tłumaczenia książki Jamesa Watsona The Double Helix.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Spotykany niekiedy termin podwójna spirala jest nieprawidłowy, jako że spirala jest krzywą dwu-, a linia śrubowa zwana helisą krzywą trójwymiarową.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Watson J.D. and Crick F.H.C.. Molecular Structure of Nucleic Acids - A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid. „Nature”. 171, s. 737-738, 1953. DOI: 10.1038/171737a0. PMID: 13054692. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]