Podwójna helisa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Najczęściej spotykane typy podwójnej helisy, od lewej: A, B i Z

Podwójna helisa[a] – model struktury DNA w postaci podwójnej helisy zaproponowany w 1953 przez Jamesa Watsona i Francisa Cricka, oparty na pracach Rosalindy Franklin, za który w 1962 roku zostali uhonorowani Nagrodą Nobla z dziedziny medycyny i fizjologii. Praca pt. „Molecular Structure of Nucleic Acids” została opublikowana 25 kwietnia 1953 w czasopiśmie Nature[1].

Model czaszowy fragmentu podwójnej helisy DNA typu B

Podwójna helisa stanowi podstawowy element struktury przestrzennej cząsteczki DNA. Składa się z dwóch łańcuchów polinukleotydowych, które biegną w przeciwnych kierunkach i owijają się wokół wspólnej osi. Zasady azotowe nukleotydów znajdują się wewnątrz podwójnej helisy i są połączone wiązaniami wodorowymi w pary komplementarne. Fragmenty o strukturze podwójnej helisy znajdują się także w niektórych cząsteczkach RNA, np. tRNA.

„Podwójna helisa” to także tytuł polskiego tłumaczenia książki Jamesa Watsona The Double Helix.

Uwagi

  1. Spotykany niekiedy termin podwójna spirala jest nieprawidłowy, jako że spirala jest krzywą dwu-, a linia śrubowa zwana helisą krzywą trójwymiarową.

Przypisy

  1. Watson J.D. and Crick F.H.C.. Molecular Structure of Nucleic Acids - A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid. „Nature”. 171, s. 737-738, 1953. DOI: 10.1038/171737a0. PMID: 13054692. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]