Pokrzewka czarniawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pokrzewka czarniawa
Curruca sarda[1]
(Temminck, 1820)
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pokrzewki
Rodzaj Curruca
Gatunek pokrzewka czarniawa
Synonimy
  • Sylvia sarda Temminck, 1820[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Pokrzewka czarniawa[4] (Curruca sarda) – gatunek małego ptaka z rodziny pokrzewek (Sylviidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Sardynia, Korsyka i kilka mniejszych włoskich wysp. Część populacji zimuje w Afryce Północnej – od północnej Algierii na wschód po północno-zachodnią Libię.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to gatunek monotypowy. Zamieszkujący Baleary takson balearica, dawniej uznawany za podgatunek Curruca sarda, został na początku XXI w. wyodrębniony do osobnego gatunku o nazwie pokrzewka balearska (Curruca balearica)[2][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd
Występuje niezbyt wyraźny dymorfizm płciowy. Samica jest nieco mniej intensywnie ubarwiona niż samiec i ma lekko brązowawy odcień upierzenia. Cała szara, z jaśniejszym brzuchem i ciemniejszym ogonem. Czerwone oczy, dookoła czerwona obrączka oczna. Jasnoczerwone nogi, delikatny, czarniawo-czerwonawy dziób.
Wymiary
długość ciała: 12,5 cm[2]
rozpiętość skrzydeł: 13–17,5 cm
masa ciała: 8,5–12 g[2]
długość dzioba: 12 mm[6]
długość skrzydła: 56 mm[6]
długość ogona: 64 mm[6]

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Zachowanie
Jest skrytym ptakiem, jedna z pokrzewek najczęściej przebywających na ziemi. Ma podobne ruchy i sylwetkę jak pokrzewka kasztanowata.
Głos
Wabienie to szorstkie „czek”, śpiewa szorstko trajkoczącym i często zakończonym trelem śpiewem.

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje pokrzewkę czarniawą za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji, według ostrożnych szacunków, mieści się w przedziale 20–50 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sylvia sarda, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2016-03-18] (ang.).
  2. a b c d Aymí, R. & Gargallo, G.: Marmora's Warbler (Sylvia sarda). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2019. [dostęp 2019-12-20].
  3. a b Curruca sarda, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Sylviidae Leach, 1820 - pokrzewkowate - Sylvia warblers (wersja: 2020-03-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-02-12].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Sylviid babblers, parrotbills, white-eyes (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-02-12].
  6. a b c Magnanina sarda (Sylvia sarda) (wł.). W: Arcipelago Toscano [on-line]. Legambiente. [dostęp 2019-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Godfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 327. ISBN 978-83-247-0818-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]