Profil zaufany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Logotyp profilu zaufanego

Profil Zaufany (eGO) – bezpłatna metoda potwierdzania tożsamości obywatela Polski w elektronicznych systemach administracji. Stanowi w tym przypadku alternatywę dla płatnego podpisu kwalifikowanego. Pozwala między innymi na wnoszenie do urzędów podań, wniosków, skarg, opłat i deklaracji drogą elektroniczną, bez osobistej wizyty w urzędzie. Główną bramą do e-administracji, dzięki której możliwe jest korzystanie z e-usług za pomocą Profilu Zaufanego (eGO) jest serwis obywatel.gov.pl

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

W celu uzyskania Profilu Zaufanego należy złożyć odpowiedni wniosek poprzez ePUAP, po czym udać się z dowodem osobistym lub paszportem do punktu potwierdzającego. Od października 2016 roku możliwe jest także potwierdzenie Profilu Zaufanego (eGO) poprzez serwisy transakcyjne banków: PKO BP, ING BŚ, Millennium oraz Pekao S.A., a także poprzez platformę Envelo. Ta forma potwierdzenia nie wymaga osobistego stawiennictwa w urzędzie czy punkcie potwierdzającym. Istnieje także możliwość samodzielnego potwierdzenia swojego profilu w przypadku posiadaczy podpisu kwalifikowanego. Profil Zaufany (eGO) jest ważny przez 3 lata, przy czym można go przedłużyć przez ePUAP.

Systemy wykorzystujące Profil Zaufany (eGO) jako metodę uwierzytelnienia[edytuj | edytuj kod]

Niedoskonałości profilu zaufanego ePUAP[edytuj | edytuj kod]

Autor rozwiązania profilu zaufanego odradza jego stosowanie[1]. Według niego MSWiA zrealizowało jedynie fragment pierwotnej koncepcji, pomijając wdrożenie przewidzianych mechanizmów bezpieczeństwa. Jako mankament wskazuje, że kontrolę i utrzymanie projektu sprawuje firma zewnętrzna, znajdująca się w zakresie bezpieczeństwa poza kontrolą administracji publicznej. Jego zdaniem:

Quote-alpha.png
Dopóki profil zaufany jest mechanizmem potwierdzania autentyczności pism, gdzie ryzyko jest niewielkie, dopóty możemy używać go w obecnej postaci. Jeżeli natomiast – jak wskazuje rząd w swoich oficjalnych komunikatach – ma być podstawą określania tożsamości obywatela w sieci, to ryzyko zaczyna być poważne. Zarówno dla samego użytkownika, jak i usług świadczonych przez internet.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michał Tabor: Nie używam profilu zaufanego na ePUAP (pol.). W: Computerworld [on-line]. IDG Poland S.A., 2012-05-22. [dostęp 2014-11-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]