Przekładnia główna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przekładnia główna – stale zazębiona przekładnia zębata o przełożeniu zwalniającym, służąca do zwiększania momentu obrotowego doprowadzanego do kół. Załamuje ona moment pod kątem prostym (wtedy gdy silnik umieszczony jest wzdłużnie) albo przesuwa go o pewną odległość (wtedy gdy silnik umieszczony jest poprzecznie). Przekładnia ta występuje w mostach napędowych. Powszechnie stosowana w pojazdach mechanicznych m. in. samochodach osobowych i ciężarowych.

Główne typy przekładni głównych to:

  • walcowa (czołowa) - stosowana głównie w samochodach osobowych z napędem przednim i silnikiem umieszczonym poprzecznie
  • ślimakowa - zapewnia duże przełożenia kosztem wysokich strat na tarcie wewnętrzne
  • hipoidalna i stożkowa - stosowane w pojazdach z tylnym napędem.
  • podwójne - stanowią połączenie wyżej wymienionych typów