Przewody Wolffa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zatoka moczowo-płciowa u zarodka żeńskiego w 9 tygodniu życia, widoczne przewody Wolffa, podpisane jako Wolffian duct

Przewody Wolffa, także jako przewody śródnercza[1] lub przewody pranercza[2]moczowody pierwotne pełniące funkcje wyprowadzania moczu u samic bezowodniowców, a u samców z wyjątkiem kręgoustych i ryb kostnoszkieletowych również funkcje nasieniowodów.

Rozwój u owodniowców[edytuj | edytuj kod]

U owodniowców podlegają przekształceniom w męskie drogi płciowe i moczowody obu płci.
U człowieka, u zarodków męskich, pod wpływem testosteronu, zapoczątkowuje tworzenie się przewodu najądrza. W niższym odcinku, przewód Wolffa, wraz z tkankami otaczającymi, tworzy nasieniowód[1]. Pozostałością po tych przewodach, niepełniącą żadnych funkcji, jest przyczepek najądrza[3].
U zarodków żeńskich, przewody te ulegają w większości zanikowi, ich pozostałości znajdują się obok pochwy jako przewód Gartnera i nie pełnią żadnej roli. Jednak u obu płci, dolny fragment przewodu jest punktem wyjścia pączka moczowodowego, z którego powstają moczowód, miedniczka nerkowa i kanaliki zbiorcze[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zostały one opisane po raz pierwszy w roku 1757 przez Caspara Friedricha Wolffa, od którego nazwiska pochodzi jedna z nazw tego przewodu[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gerard Drewa: Genetyka medyczna Podręcznik dla studentów. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2011, s. 521. ISBN 978-83-7609-295-9.
  2. Joanna Sokołowska-Pituchowa: Anatomia człowieka. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: PZWL, 2011, s. 361. ISBN 978-83-200-4364-8.
  3. a b Michael Schunke: Prometeusz Atlas anatomii człowieka Tom 2. Wrocław: Med-Pharm Polska, 2017, s. 42-55. ISBN 978-83-7846-042-8.
  4. whonamedit

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.