Przy sadzeniu róż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przy sadzeniu róż – wiersz Seweryna Goszczyńskiego oraz pieśń, znana także pod tytułem Sadźmy róże.

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Utwór narodził się po powstaniu listopadowym, pod koniec 1831, w Mikołajowicach koło Tarnowa. Goszczyński, zmuszony do opuszczenia Królestwa Polskiego, przez kilkanaście miesięcy (1831–1832) przebywał w tamtejszym dworku swojego przyjaciela Józefa Tetmajera[1].

W oryginale wiersza, pod jego tytułem, znajduje się dedykacja „Do M. S.”, oznaczająca Michała Szweycera.

Do wiersza dodano melodię nieznanego autora, pochodzącą z pieśni, którą wcześniej śpiewali zesłańcy wygnani na Syberię[1].

Historia i wykonania[edytuj | edytuj kod]

Już w pierwszych latach istnienia harcerstwa pieśń Sadźmy róże była śpiewana przez harcerki (m.in. Olgę Drahonowską i Jadwigę Falkowską) we Lwowie[2]. W latach 1939–1945 utwór (w nieco zmienionej wersji) stał się bardzo popularny wśród młodzieży. Pieśń tę obrała sobie wówczas jako hymn Warszawska Chorągiew Harcerek[2]. Utwór ten był też śpiewany w czasach „Solidarności”.

Pieśń była wykonywana przez Antoninę Krzysztoń[3] i znalazła się na jej płycie Czas bez skarg.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Przy sadzeniu róż. Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2016-11-15].
  2. a b Barbara Wachowicz: Druhno Oleńko! Druhu Andrzeju!. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 1995, s. 46, 64, seria: Wierna Rzeka Harcerstwa. ISBN 83-85249-95-8.
  3. Antonina Krzysztoń. W: Pieśni niepokornych [on-line]. Polskie Radio. [dostęp 2016-11-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]