Psychoedukacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Psychoedukacja – metoda kształcenia edukacji adresowana do ludzi, którzy żyją z zaburzeniami psychicznymi stanu zdrowia.

Proces[edytuj | edytuj kod]

Psychoedukację prowadzi się w dyskusji jeden-na-jeden lub w grupach, prowadzona przez wykwalifikowanego pedagoga zdrowia, a także pracowników służby zdrowia takich jak lekarz medycyny bądź pielęgniarki czy pracowników socjalnych i psychologów. W grupach pacjenci są informowani o stanie ich chorób na raz. Ponadto, wymiana doświadczeń między zainteresowanymi pacjentami i wzajemne ich wsparcie ma odgrywać pozytywną rolę w procesie leczenia.

W psychologii dotyczy pacjentów ze schizofrenią, depresją, chorobą afektywną dwubiegunową[1], lękiem, zaburzeniami odżywiania czy osobowości jak również w toku uczenia pacjentów jak radzić sobie z chorobą somatyczną.

Psychoedukacja w pedagogice jest środkiem przy wszelkiego typu trudnościach wychowawczych czy też trudnościach zachowania w kontaktach społecznych. Stosowana z powodzeniem w celach edukacyjnych, jak: kursy szybkiego czytania, zajęcia korekcyjne - kompensacyjne wspomagające rozwój przy wykorzystaniu aktywnych technik uczenia się jak warsztaty i labolatoria[2].

Celem psychoedukacji[edytuj | edytuj kod]

jest lepsze zrozumienie przez pacjenta własnego stanu zdrowia psychicznego. Wzmacnia się również mocne strony pacjenta i jego własne zasoby w radzeniu sobie z chorobą by zapobiec nawrotom i podwyższyć jego dobrostan w długiej perspektywie czasowej. U podstaw takich oddziaływań leży założenie, że z większą wiedzą na temat własnego stanu zdrowia konsument (pacjent) może sobie lepiej z nią radzić.

Rodzaje psychoedukacji[edytuj | edytuj kod]

- Pedagogiczna; - Psychologiczna; - Socjologiczna; - Medyczna - np.: po psychoedukacji medycznej, pacjent jest bardziej skłonny trzymać się zaleceń lekarskich i lepiej zrozumieć sens podejmowanych wobec niego procedur medycznych[3]. Zwiększa się także wiara w lekarza medycyny "prowadzącego", zaangażowanie pacjenta i jego rodziny w leczenie oraz chroni przed bazowaniem na informacjach dotyczących choroby, które pochodzą z nierzetelnego źródła[3].


Sześć kroków psychoedukacji w codziennej praktyce lekarskiej[3]:

  1. informacja na temat etiologii choroby, z uwzględnieniem tego, jakie koncepcje na ten temat ma sam pacjent
  2. krótkie przekazanie diagnozy na podstawie wyników badań
  3. omówienie i odpowiedź na uczucia pacjenta związane z przekazaną diagnozą medyczną
  4. sprawdzenie wiedzy pacjenta na temat braku zdrowia
  5. podanie bardziej szczegółowych informacji na temat diagnozy, prostym językiem
  6. ostateczne sprawdzenie jak pacjent rozumie problem

Zalety długoterminowej grupowej terapii psychoedukacyjnej[edytuj | edytuj kod]

Specjaliści zajmujący się psychoedukacja osób z chorobą afektywną dwubiegunową wymieniają kilka zalet tego podejścia[1]:

  1. poprawa relacji terapeutycznej z lekarzem
  2. pacjenci zyskują poczucie kontroli nad swoim leczeniem
  3. praca w zespole, co zmniejsza obawy pacjenta
  4. oparcie relacji na współpracy, zaufaniu i informacji
  5. wyjaśnienie nieporozumień ,wstęp do uznania leczenia za konieczne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Francesc Colom: Podręcznik psychoedukacji w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych Francesc Colom, Eduard Vieta ; wstępem opatrzył Jan Scott ; [tł. Magdalena Stec, Monika Stec].. Warszawa: MediPage, 2009, s. 25 -31. ISBN 978-83-61104-02-5.
  2. Psychoedukacja
  3. 3,0 3,1 3,2 G. Swaminath. Psychoeducation. „Indian J Psychiatry”. 51 (3), s. 171-2, Jul-Sep 2009. PMID 19881043 (ang.).