Puccinia cnici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Puccinia cnici
Ilustracja
Liść ostrożenia porażony przez Puccinia cnici
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa rdze
Rząd rdzowce
Rodzina rdzowate
Rodzaj rdza
Gatunek Puccinia cnici
Nazwa systematyczna
Puccinia cnici H. Mart.
Prodr. Fl. Mosq., Edn 2: 227 (1817)

Puccinia cnici H. Mart. – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Grzyb mikroskopijny pasożytujący głównie na różnych gatunkach ostrożeni (Cirsium). Wywołuje u nich chorobę zwaną rdzą[2].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Puccinia, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Synonimy[3]:

  • Dicaeoma cirsii-lanceolati (J. Schröt.) Kuntze 1898
  • Gymnoconia cirsii-lanceolati (J. Schröt.) Bubák 1899
  • Jackya cirsii-eriophori (Jacky) Bubák 1902
  • Jackya cirsii-lanceolati (Jacky) Bubák 1902
  • Puccinia cirsii-eriophori Jacky 1899
  • Puccinia cirsii-lanceolati J. Schröt. 1887

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Jest rdzą jednodomową, tzn, że cały cykl rozwojowy odbywa się na jednym żywicielu[4].

Spermogonia powstają przeważnie na górnej stronie liści, ecja przeważnie na dolnej stronie, w obrębie chlorotycznych plam. Pomarańczowo-żółte zarodniki powstają w nich pojedynczo, wydostają się na zewnątrz przezostiolum w owocnikach. Uredinia i telia tworzą się na obydwu stronach liści. Uredinia rdzawe, powstają w nich urediniospory o średniej wielkości około 30 μm z trzema porami rostkowymi widocznymi jako białe plamy. Telia niewielkie, ciemnobrązowe. Powstaje w nich masa czarnych, dwukomórkowych teliospor o bardzo drobno brodawkowanej powierzchni. Pory rostkowe znajdują się w dolnej części teliospor, w pobliżu przegrody dzielącej ich komórki[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Puccinia cnici jest szeroko rozprzestrzeniony w Ameryce Północnej (USA i Kanada) i Europie. Poza tym podano jej występowanie w Chinach, Chile i na Nowej Zelandii[5]. W Polsce występuje[6].

Żywicielami Puccinia cnici są: Carduus crispus, Cirsium arvense, Cirsium lanceolatum, Cirsium eriophorum, Cirsium vulgare[2], Cirsium boujartii, Cirsium ferox, Cirsium furiens, Cirsium italicum, Cirsium richterianum, Cirsium serulatum, Picnomon acarna[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Index Fungorum (ang.). indexfungorum.org. [dostęp 2018-03-07].
  2. a b Malcolm Storey: Puccinia cnici H. Mart. (a rust fungus). W: BioInfo (UK) [on-line]. [dostęp 2018-03-07].
  3. Species Fungorum (ang.). speciesfungorum.org. [dostęp 2018-03-07].
  4. a b c Plant Parasites of Europe. [dostęp 2018-03-05].
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2018-03-05].
  6. Wiesław Mulenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska: A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski. Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-75-4.