Raúl Leoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Raúl Leoni
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

26 kwietnia 1905
El Manteco

Data i miejsce śmierci

5 lipca 1972
Nowy Jork

Prezydent Wenezueli
Okres

od 13 marca 1964
do 11 marca 1969

Poprzednik

Rómulo Betancourt

Następca

Rafael Caldera

Minister pracy Wenezueli
Okres

od 18 października 1945
do 24 listopada 1948

Poprzednik

Julio Díez (jako Minister Pracy i Komunikacji)

Następca

Rubén Corredor

Przewodniczący Senatu Republiki Wenezueli
Okres

od 2 lutego 1959
do 2 czerwca 1963

Poprzednik

vacat

Następca

Luis Beltrán Prieto Figueroa

podpis

Raúl Leoni Otero (ur. 26 kwietnia 1905, zm. 5 lipca 1972) – wenezuelski polityk.

W 1928 został przewodniczącym Federacji Studentów Wenezueli. Od 1928 do 1936 przebywał na emigracji. Po powrocie do kraju założył w 1937 Narodową Partię Demokratyczną, zaś w 1945 znalazł się w gronie założycieli partii Akcja Demokratyczna przewodzonej przez Rómulo Betancourt. Kiedy Betancourt sprawował urząd prezydenta Wenezueli, Leoni został w 1945 ministrem pracy w jego rządzie. Był nim do 1948, kiedy ów rząd został obalony przez ministra wojny Carlosa Delgado Chalbauda. Po tym wydarzeniu Leoni udał się po raz kolejny na emigrację, lecz w 1958 powrócił do ojczyzny i kontynuował karierę polityczną. Pełnił funkcję przewodniczącego parlamentu (1959-1962), a następnie prezydenta państwa od 13 marca 1964 do 11 marca 1968. Okres jego rządów stanowił okres walk partyzanckich. Po incydencie w Machurucuto z maja 1967 roku, gdzie wenezuelska Gwardia Narodowa i wojsko starły się z 12-osobowym oddziałem Kubańczyków i przeszkolonymi przez nich rebeliantami doszło do gwałtownego pogorszenia stosunków z rewolucyjnym rządem Kuby[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]