Radiomagnetofon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykłady radiomagnetofonów stereofoniczneych
Polski radiomagnetofon z lat 80. XX wieku – Klaudia RMS-801

Radiomagnetofon – przenośny sprzęt muzyczny, zasilany bateryjnie lub sieciowo. Zawiera prosty magnetofon kasetowy, tuner radiowy, wzmacniacz i głośniki. Zwykle posiada też wbudowany mikrofon do rejestrowania dźwięku oraz gniazdo do podłączania urządzeń zewnętrznych (dodatkowe źródło dźwięku, wzmacniacz). W drugiej połowie lat 80. i na początku 90. XX wieku bardzo popularne stały się radiomagnetofony dwukasetowe. Umożliwiały one kopiowanie tego bardzo wtenczas popularnego nośnika, jakim była kaseta magnetofonowa. W zależności od stopnia zaawansowania konstrukcji, wykonywały to zadanie z różną jakością; umożliwiały też tworzenie kopii z prędkością standardową lub podwojoną. Bardziej zaawansowane radiomagnetofony wyposażane były ponadto w dodatkowe układy poprawiające odsłuch – układy podbicia niskich tonów (np. X-Bass Sharp, Surround – Super Stereo w sprzęcie produkcji ZRK). Zdarzały się także rozwiązania podnoszące walory użytkowe – ciekawostką był układ „Radio sen” stosowany w radiomagnetofonach ZRK; odbiornik radiowy pracował do momentu zakończenia się kasety – był to swoisty wyłącznik czasowy. Klasyczne radiomagnetofony były popularne w latach 70., 80. i 90. XX wieku, do czasu upowszechnienia się odtwarzaczy płyt CD. Rola magnetofonu stopniowo malała, aż do całkowitej rezygnacji z jego stosowania. W rezultacie rozpowszechniania się muzyki cyfrowej zaczęto wyposażać sprzęt w złącza USB i możliwość odtwarzania plików MP3.

Wybrane popularne modele[edytuj | edytuj kod]

  • Unitra Kasprzak RM-121,
  • Unitra Eltra, MARTA RM-409 automatic,
  • Grundig C-3200,
  • Unitra RM803S „Daria”.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]