Red (album King Crimson)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Red
Album studyjny zespołu King Crimson
Wydany 1974
Nagrywany lipiec–sierpień 1974
Olympic Sound Studios w Londynie
Gatunek rock progresywny
Długość 39:59
Wydawnictwo Virgin
Producent King Crimson
Oceny
Album po albumie

Red – ostatnia, przed zawieszeniem działalności, studyjna płyta zespołu King Crimson wydana w 1974 roku przez Island Records Ltd. Album, w pewien sposób podsumowujący dotychczasowe dokonania grupy, utworem „Starless” nawiązuje do „Epitaph” czy „In the Court of the Crimson King”. Po nagraniu płyty, we wrześniu zespół zawiesił działalność.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

1. „Red” (Fripp) 5:58
2. „Fallen Angel” (Fripp/Wetton/Palmer-James) 5:58
3. „One More Red Nightmare” (Fripp/Wetton) 7:07
4. „Providence” (Cross/Fripp/Wetton/Bruford) 9:22
5. „Starless” (Cross/Fripp/Wetton/Bruford/Palmer-James) 12:12
40:37

  • Red – instrumentalny utwór skomponowany przez Roberta Frippa razem z utworem „Blue”, który jednak nigdy nie został nagrany. Swój koncertowy debiut utwór zaliczył dopiero w 1981 roku. Skład z 1974 roku nigdy nie zagrał go na żywo, zrobiła to dopiero ekipa pracująca nad albumem Discipline.
  • Fallen Angel – ostatni nagrany utwór King Crimson, w którym Robert Fripp gra na gitarze akustycznej. Na następnych nagraniach można usłyszeć jedynie jego gitarę elektryczną. Piosenkę rozpoczyna krótka, instrumentalna improwizacja wykonywana przez oryginalny skład z lat 1972-74 z Jamiem Muirem i Davidem Crossem. Wcześniejszą wersję utworu, znaną również jako „Improv: Fallen Angel”, można usłyszeć na wydawnictwie King Crimson Collectors' Club – Live at the Zoom Club October 1972.
  • One More Red Nightmare – utwór opowiada historię o mężczyźnie, który zasnął podczas podróży autobusem linii Greyhound (Really safe and sound/Asleep on the Greyhound). Śni, że znajduje się w samolocie a budzi się przed uderzeniem w ziemię. Utwór rozpoczyna się od charakterystycznego gitarowego riffu, by potem przejść w dynamiczną partię wokalną. Całości towarzyszy perkusja Bruforda. W środkowej i końcowej części pojawia się solo saksofonowe.
  • Providence – instrumentalny, całkowicie zaimprowizowany utwór nagrany podczas koncertu w Palace Theatre w Providence 30 czerwca 1974 roku. Jest jedyną koncertową pozycją na płycie. Dłuższa wersja utworu jest dostępna na koncertowym 4-płytowym albumie The Great Deceiver (płyta 1, utwór 7).
  • Starless – najdłuższy utwór na albumie. Zaczyna się od dźwięków melotronu, gitary elektrycznej i saksofonu granych w sposób przywołujący „Epitaph” z płyty In the Court of the Crimson King. To wprowadzenie do części wokalnej o standardowej strukturze (zwrotka-refren). Środkowa sekcja utworu przypomina „The Talking Drum” z Larks' Tongues in Aspic. Rozpoczyna się pojedynczymi brzmieniami zniekształconej gitary, perkusją i gitarą basową. Z czasem gra staje się głośniejsza i bardziej agresywna, mimo że tempo nie ulega zmianie a Fripp gra tylko dwa różne dźwięki. Ostatnia część utworu zaczyna się gwałtownym przejściem do szybkiego, jazzowego, saksofonowego solo ze zniekształconymi dźwiękami gitary prowadzącej i basowej oraz ekspresyjną perkusją Billa Bruforda. Piosenkę kończy krótka powtórka tematu otwierającego utwór.

Skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

oraz

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Była to jedna z ulubionych płyt Kurta Cobaina[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]