Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zaskalskie-Bodnarówka
Ilustracja
Dziurawa Skała
rezerwat krajobrazowy
Państwo  Polska
Mezoregion Pieniny
Data utworzenia 1961
Akt prawny M.P. z 1961 r. Nr 76, poz. 323
Powierzchnia 19,02 ha
Położenie na mapie gminy Szczawnica
Mapa lokalizacyjna gminy Szczawnica
Zaskalskie-Bodnarówka
Zaskalskie-Bodnarówka
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowotarskiego
Zaskalskie-Bodnarówka
Zaskalskie-Bodnarówka
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Zaskalskie-Bodnarówka
Zaskalskie-Bodnarówka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zaskalskie-Bodnarówka
Zaskalskie-Bodnarówka
Ziemia49°23′37″N 20°33′57″E/49,393611 20,565833

Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka – utworzony w 1961 rezerwat przyrody w Małych Pieninach. Ma powierzchnię 19,02 ha i utworzony został w celu ochrony krajobrazu, lasu i cennych naskalnych i ciepłolubnych zespołów roślinności porastających wapienne skały i strome zbocza. Podlega administracji Nadleśnictwa Krościenko.

Czerwona Skała

Rezerwat znajduje się w dolinie Skalskiego Potoku uchodzącego do Grajcarka w Jaworkach, oraz na zboczach zalesionej góry Skalskie (789 m n.p.m.)[1]. Potok tworzy w niektórych miejscach głęboki wąwóz z odsłonięciami fliszu karpackiego. W lesie gniazduje rzadki ptak puchacz. W centrum Jaworek znajduje się drogowskaz kierujący do tego rezerwatu. Prowadzi do niego droga, nie jest to jednak szlak turystyczny i przejście przez rezerwat wymaga uzgodnienia z nadleśnictwem. Droga prowadzi przez pola uprawne Skalskie – nieistniejące już osiedle łemkowskiej wsi, obok wyciągu narciarskiego. Na skraju lasu wkraczamy w oryginalną bramę skalną utworzoną przez dwie duże skały; po prawej stronie jest to Dziurawa Skała, po lewej Czerwona Skała. W lesie powyżej Dziurawej Skały znajduje się jeszcze jedna, niewidoczna z drogi skała „Podyrgałyłska”[2]. Dalej ścieżka prowadzi korytem potoku, jest rozjeżdżona przez pojazdy ściągające drzewo, zawalona wielkimi głazami i ciężka do przejścia. Wojewódzki Konserwator Przyrody w Krakowie opracował plan ochrony rezerwatu na najbliższe lata. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie dwulistnika muszego[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006/07. ISBN 83-87873-07-1.
  2. Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.