Romuald Adam Cebertowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Romuald Adam Cebertowicz (ur. 7 lutego 1897 w Głownie, zm. 20 stycznia 1981 w Łodzi) – polski hydrotechnik, poseł na Sejm PRL I kadencji (1952–1956), członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama, naczelnika poczty w Głownie. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej, gdzie zetknął się z ogromnym patriotyzmem nauczycieli. Wiosną 1905 r. w szkółce doszło do wybuchu strajku szkolnego, do którego przyłączył się ośmioletni Romuald Cebertowicz. Młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji. Wydarzenia te zakłóciły spokój miasteczka, obeszło się jednak bez represji, gdyż władze rosyjskie przerwały śledztwo i sprawę zatuszowały.

Po ukończeniu w 1907 r. głowieńskiej szkółki rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu. Tu również spotkał się z atmosferą polskości. Szkoła reprezentowała wysoki poziom nauczania, lecz o patriotyzmie nauczycieli i uczniów (nauka patriotycznych pieśni, musztra wojskowa, odśpiewanie w kolegiacie „Boże coś Polskę…”) dowiedziały się władze carskie i w 1912 roku zamknęły placówkę. Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli, a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu ponieważ dawała ona tzw. uprawnienia, czyli wstęp na studia.

Podczas I wojny Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916 r. uzyskał maturę. Następnie zaczął uczęszczać do klasy przygotowującej kandydatów na studia wyższe. W 1917 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Ryskiej, ewakuowanej do Moskwy. W trakcie studiów został przyjęty do Korporacji Akademickiej Welecja. Tu zastał go wybuch rewolucji październikowej. Walczył w ochotniczym oddziale saperskim, potem skierowany został do służby wartowniczej.

7 lutego 1919 r. wraz z rodziną powrócił do kraju.

Rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu i kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Profesor Politechniki Gdańskiej (1949–1967) i członek PAN (członek korespondent od 1952, członek rzeczywisty od 1980); w latach 1947–1965 był pierwszym kierownikiem Katedry Hydrauliki i Hydrologii na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Gdańskiej. W pracy naukowej zajmował się hydromechaniką i mechaniką gruntów, fundamentowaniem, budowlami wodnymi oraz konserwacją zabytków; twórca elektroiniekcyjnej metody zeskalania gruntów (cebertyzacja).

W 1952 objął na cztery lata mandat posła na Sejm I kadencji w okręgu Gdańsk. Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych.

Często odwiedzał rodzinne miasto oraz aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym. Zmarł w Łodzi, gdzie mieszkał pod koniec życia. Jednak zgodnie z ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie.

W 1951 r. zarządzeniem Prezydenta RP Bolesława Bieruta odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy II klasy.[2]21 lipca 1972 roku odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.[3]

Jego imię noszą: Zespół Szkół Nr 1 w Głownie oraz Zespół Szkół Zawodowych nr 9 w Gdańsku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 25. ISBN 83-60353-11-5.
  • Biografia prof. R. A. Cebertowicza, wydana w cyklu „Ludzie naszego miasta” przez Towarzystwo Przyjaciół Miasta Głowna, 1982 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  2. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1951 r. w sprawie nadania orderu "Sztandar Pracy", Monitor Polski, 1951 nr 74 poz. 970
  3. Nowiny Rzeszowskie, nr 201 (7330), 22 lipca 1972, s. 2.