Rosemary Stirling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rosemary Stirling
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1947
Timaru
Wzrost 157 cm
Masa ciała 51 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Mistrzostwa Europy
Złoto Ateny 1969 sztafeta 4 × 400 m
Brąz Helsinki 1971 bieg na 800 m
Halowe mistrzostwa Europy
Brąz Belgrad 1969 bieg na 400 m
Brąz Sofia 1971 bieg na 800 m
Reprezentacja  Szkocja
Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów
złoto Edynburg 1970 lekkoatletyka
(bieg na 800 m)

Rosemary Olivia Stirling po mężu Wright (ur. 11 grudnia 1947 w Timaru[1]) – szkocka lekkoatletka, sprinterka i biegaczka średniodystansowa, mistrzyni Europy z 1969 i kilkakrotna rekordzistka świata.

Urodziła się w Nowej Zelandii ze szkockiego ojca i angielskiej matki. Po przyjechaniu do Wielkiej Brytanii mieszkała w Wolverhampton.

Jako reprezentantka Szkocji wystąpiła na Igrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1966 w Kingston, zajmując 4. miejsca w biegach na 440 jardów i na 880 jardów[2]. Startując w barwach Wielkiej Brytanii odpadła w półfinale biegu na 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie[3]. Zajęła 5. miejsce w biegu na 800 metrów na europejskich igrzyskach halowych w 1967 w Pradze[4].

Na europejskich igrzyskach halowych w 1969 w Belgradzie zdobyła brązowy medal w biegu na 400 metrów[5].

Zdobyła złoty medal w sztafecie 4 × 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach. Sztafeta brytyjska w składzie: Stirling, Pat Lowe, Janet Simpson i Lillian Board ustanowiła wówczas rekord świata rezultatem 3:30,8[6]. Stirling zajęła również 8. miejsce w finale biegu na 400 metrów[7]. Na halowych mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu startowała w biegu na 800 metrów, ale odpadła w eliminacjach[8].

Zwyciężyła w biegu na 800 metrów na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970 w Edynburgu, po zaciekłym finiszu, wyprzedzając Pat Lowe o 0,03 sekundy i Cheryl Peasley z Australii o 0,09 sekundy[2][9].

Zdobyła brązowy medal w biegu na 800 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii[10]. Powtórzyła to osiągnięcie na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach, a w sztafecie 4 × 400 metrów zajęła wraz z koleżankami 4. miejsce[11].

Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium Stirling zajęła 7. miejsce w finale biegu na 800 metrów poprawiając rekord Wielkiej Brytanii czasem 2:00,15, a sztafeta 4 × 400 metrów z jej udziałem zajęła 5. miejsce[1][9]. Odpadła w eliminacjach biegu na 800 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie, a na halowych mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu zajęła w tej konkurencji 4. miejsce[12].

Zajęła 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów i odpadła w półfinale biegu na 800 metrów na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 w Christchurch[2]. Odpadła w półfinale biegu na 800 metrów na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie[13].

Oprócz rekordu świata w sztafecie 4 × 400 metrów Stirling ustanowiła jeszcze cztery rekordy, wszystkie w biegach sztafetowych: w sztafecie 3 × 880 jardów (w składzie: Stirling, Lowe i Pam Piercy, czas 6:25,2 osiągnięty 30 lipca 1967 w Budapeszcie), w sztafecie 3 × 800 metrów (ten sam skład, czas 6:20,0, [28 sierpnia 1967 w Londynie) i dwukrotnie w sztafecie 4 × 800 metrów (do wyniku 8:25,0 w składzie: Stirling, Georgina Craig, Lowe i Sheila Carey 5 września 1970 w Londynie)[14].

Była wicemistrzynią Wielkiej Brytanii w biegu na 800 metrów w 1971 oraz brązową medalistką na tym dystansie w 1973 i w biegu na 440 jardów w 1966 i 1967[15]. W hali była mistrzynią w biegu na 440 jardów w 1967, na 400 metrów w 1969 i na 800 metrów w 1970, 1971 i 1974, wicemistrzynią na 440 jardów w 1966, a także brązową medalistką na 800 metrów w 1969[16].

Była rekordzistką Wielkiej Brytanii w biegu na 800 metrów z czasem 2:00,15 (3 września 1972 w Monachium) i kilkakrotnie w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:28,74 (10 września 1972 w Monachium)[17].

Wyszła za mąż za Trevora Wrighta, wicemistrza Europy w maratonie z 1971[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rosemary Stirling Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  2. a b c Rosemary Olivia Wright, commonwealthgames.com [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  3. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 528 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  4. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 68.
  5. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 70.
  6. Progression of IAAF World Records. 2015 Edition, IAAF, s. 302 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  7. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 535, 537 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  8. Belgrade 2017 Statistics Handbook, European Athletics, s. 414 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  9. a b c Rosemary Stirling / Wright, uka.org.uk [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  10. Belgrade 2017 Statistics Handbook, European Athletics, s. 419 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  11. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 544, 545 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  12. Belgrade 2017 Statistics Handbook, European Athletics, s. 429, 434 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  13. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 551 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  14. Progression of IAAF World Records. 2015 Edition, IAAF, s. 305, 306 [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  15. AAA Championships (Women), GBRAthletics [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  16. AAA Indoor Championships (Women), GBRAthletics [dostęp 2018-12-31] (ang.).
  17. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 236 i 371.