Rubato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rubato (z wł., dosł. „obrabowanie”) - chwiejność tempa wynikająca z dowolnego wydłużania i skracania dźwięków podczas wykonywania utworów. Grane w taki sposób, by średni rytm na przestrzeni frazy lub taktu granego rubato był zgodny z oryginalnym[1].

Pojęcie rubata nie jest ściśle zdefiniowane, wchodzi w skład interpretacji dzieła i zależy od wykonawcy.

Rubato w muzyce było szeroko stosowane już w XVIII w., mistrzem w grze rubato był Wolfgang Amadeusz Mozart. Rubato charakterystyczne jest też dla muzyki romantycznej, np. Fryderyka Chopina[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 [Zasady Muzyki, F. Wesołowski, s. 77] rozd. Agogika i Dynamika.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Franciszek Wesołowski - "Zasady Muzyki", Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA, Kraków 2008