Rudnik (Rudawy Janowickie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudnik
Państwo  Polska
Pasmo Sudety
Rudawy Janowickie
Wysokość 853 m n.p.m.
Wybitność 23 m
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Rudnik
Rudnik
Ziemia50°46′22,75″N 15°52′03,75″E/50,772986 15,867708

Rudnik – wzniesienie o wysokości 853 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w Rudawach Janowickich.

Wzniesienie położone jest w południowo-zachodniej części Rudaw Janowickich, w południowej części grzbietu głównego, na południowy zachód od wzniesienia Bobrzak, około 3,6 km na południowy wschód od centrum Kowar.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Rudnik jest najniższym szczytem w grzbiecie głównym Rudaw Janowickich, zamykającym od południowego zachodu Rudawy Janowickie. Wyrasta jako ostatni w południowej części grzbietu, w kształcie wału o trzech wierzchołkach, z wyraźnie podkreśloną kopulastą częścią szczytową wierzchołka głównego. Pozostałe dwa wierzchołki w kształcie słabo zaznaczonych kopuł, z niewyraźnie podkreśloną częścią szczytową położone są na północny wschód od szczytu głównego i oddzielone od siebie niewielkimi wcięciami. Powierzchnia szczytowa jest tak wyrównana, że wierzchołek główny od strony północnej wznosi się około 23 m ponad poziom terenu, a pozostałe dwa są trudno rozpoznawalne. Od południa wzniesienie wydzielone jest Przełęczą Kowarską, nad którą znacznie górując, opada do niej długim niezbyt stromym zboczem. Zbocze zachodnie stromo opada w kierunku rzeki Jedlica, wschodnie zbocze niezbyt stromo schodzi w kierunku miejscowości Ogorzelec. Góra stanowi bliźniaczą kulminację Bobrzaka, położonego po północno - wschodniej stronie i oddzielonego płytkim siodłem.

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone jest na granicy dwóch jednostek geologicznych należących do bloku karkonosko-izerskiegomasywu karkonoskiego i wschodniej osłony granitu karkonoskiego. Zachodnie zbocza zbudowane są z waryscyjskich granitów porfirowatych. Partie szczytowe z proterozoicznych gnejsów oczkowych, a wschodnie zbocza z dewońskich łupków łyszczykowych, zieleńców, amfibolitów i innych skał metamorficznychserii kowarskiej”, „serii Niedamirowa” i „serii Leszczyńca”.

Górnictwo[edytuj | edytuj kod]

Na północno-zachodnich i zachodnich zboczach w XII w. rozwinęło się górnictwo rud żelaza, a w XVIII w. na południowo-zachodnich zboczach odkryto rudy cynku i ołowiu ze srebrem[1].

Po II wojnie światowej od strony zachodniej, jak i od wschodniej zaczęto głębić sztolnie poszukiwawcze za uranem, ale nie przyniosły one wymiernych efektów[2][3].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

Całe wzniesienie porośnięte jest lasem świerkowym, z dodatkiem dębu, leszczyny, brzozy, jaworu i buka, tylko zbocze wschodnie średnio poniżej poziomu 700 m n.p.m. zajmują użytki rolne o przewadze górskich łąk.

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone jest na obszarze Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Dziekoński: Wydobywanie i metalurgia kruszców na Dolnym Śląsku, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław - Warszawa - Kraków - Gdańsk, 1972, s. 335-336
  2. Szlak tradycji górniczych w Kowarach, mapa turystyczna w skali 1:10 000, Geocentrum Wrocław Witold Placek, Wrocław, bez roku wydania, ​ISBN 978-83-935105-0-4
  3. mapa rękopiśmienna znajdująca się w Domu Tradycji Miasta Kowary

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Staffa (red.): Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5 Rudawy Janowickie. Wrocław: Wydawnictwo I-Bis, 1998. ISBN 83-8577-327-4. (pol.)
  • Grzegorz Podruczny, Fortyfikacje górskie w rejonie Kowar i Lubawki z II połowy XVIII wieku, Rocznik Jeleniogórski, tom XXXVII, 2005 r.
  • Rudawy Janowickie mapa turystyczna, skala 1:25 000, Wydawnictwo Turystyczne „Plan”, Jelenia Góra, 2006, ​ISBN 83-60044-45-7​.


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]