Przełęcz Kowarska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przełęcz Kowarska
Ilustracja
Państwo  Polska
Wysokość 727[1] m n.p.m.
Pasmo Sudety Zachodnie,
Karkonosze,
Rudawy Janowickie
Sąsiednie szczyty Sulica, Rudnik
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Przełęcz Kowarska
Przełęcz Kowarska
Ziemia50°45′46,64″N 15°52′02,60″E/50,762956 15,867389

Przełęcz Kowarska (727 m n.p.m.) – przełęcz w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, na granicy Karkonoszy i Rudaw Janowickich.

Przełęcz położona jest około 4,3 km na południowy wschód od centrum miejscowości Kowary, na zachodniej granicy Rudawskiego Parku Krajobrazowego[1].

Stanowi wyraźne, dość szerokie, płytko wcięte obniżenie, o stromych podejściach i łagodniejszych zboczach, oddzielające Karkonosze od Rudaw Janowickich[1]. Jest najdalej na północny wschód wysuniętym punktem polskich Karkonoszy[1]. Na przełęczy krzyżują się drogi: przez Ogorzelec do Kamiennej Góry, do Kowar, na Przełęcz Okraj, oraz lokalne do Ogorzelca i do Czarnowa[1]. Przystanek PKS. Do lat 70. XX wieku na przełęczy było schronisko turystyczne[1].

Pod Przełęczą Kowarską znajduje się tunel kolejowy na linii Jelenia Góra – Kamienna Góra, jeden z najdłuższych tuneli w Polsce (1025 m). Z przełęczy do Kowar prowadzi Droga Głodu[1].

Na przełęczy stoi pamiątkowy kamień z 1861 roku z napisem dotyczącym Drogi Głodu[1].

Znajduje się tu także monolitowy krzyż kamienny o nieznanym wieku ani pochodzeniu[1]. Pojawiająca się hipoteza, że jest to tzw. krzyż pokutny, nie ma oparcia w bezpośrednich dowodach i oparta jest wyłącznie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże są krzyżami pokutnymi.

Powyżej przełęczy, po południowej stronie dostrzec można pozostałości niemieckiego schroniska[1].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez przełęcz prowadzą dwa szlaki turystyczne[2]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 166, 167. ISBN 83-7005-168-5.
  2. Mapa turystyczna. [dostęp 2018-05-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]