Rurkonos wyspowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rurkonos wyspowy
Nyctimene major[1]
Dobson, 1877
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina rudawkowate
Rodzaj rurkonos
Gatunek rurkonos wyspowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Rurkonos wyspowy[3] (Nyctimene major) – gatunek ssaka z rodziny rudawkowatych[4].

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała - 7-12 cm
  • Rozpiętość skrzydeł - 20-28 cm
  • Długość ogona - 1,5-2,5 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w lasach od Celebesu do Timoru, w Nowej Gwinei, Australia i na Wyspach Salomona.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Nietoperz ten ma nozdrza umieszczone na silnie wydłużonych, rurkowatych wyrostkach nosa. Rola takiej budowy nosa nie jest jeszcze znana, ale być może taki "sterenos" służy jako wskaźnik do lepszego wyszukiwania świeżych owoców. W skład pożywienia jaki je rurkonosa wyspowego wchodzą gruszle właściwe, figi, a nawet miąższ młodych orzechów kokosowych. Dzieje się tak dzięki zębom, które odgryzają kawałek owocu, które następnie przeżuwa i rozciera na brzuchu i piersiach. W ten sposób dostaje się do soku, który wysysa, a resztę owocu odrzuca. Rurkonosy wyspowe nie są grupowymi zwierzętami, jak inne nietoperze. W ciągu dnia śpi samotnie. Zawiesza się tuż przy pniu drzewa, przy czym jego plamiasta błona lotna dobrze maskuje go przed wrogami.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy przypada na wrzesień i październik. Samica rodzi 1 młode.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nyctimene major, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Lamoreux, J. 2008, Nyctimene major [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-25] (ang.).
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 82. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Nyctimene major. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-07-13]