STS Kruzensztern
 „Kruzensztern” | |
| Poprzednie nazwy |
Padua |
|---|---|
| Bandera | |
| Znak wywoławczy |
UCVK |
| Port macierzysty | |
| Armator |
MR Rosja |
| Dane podstawowe | |
| Materiał |
stal |
| Historia | |
| Stocznia |
J. C. Tecklenborg |
| Data budowy |
1926 |
| Data wodowania |
11 czerwca 1926 |
| Dane techniczne | |
| Wyporność | |
| Liczebność załogi |
68[1] |
| Liczba pasażerów |
208[1] |
| Długość całkowita (L) |
114,4 m |
| Szerokość (B) |
14,02 m |
| Zanurzenie (D) |
6,8 m |
| Pojemność |
3545 RT |
| Pojemność brutto |
3257 BRT[1] |
| Ożaglowanie | |
| Typ ożaglowania | |
| Powierzchnia ożaglowania |
3400 m² |
| Wysokość masztów |
51,3 |
| Liczba masztów |
4 |
| Napęd mechaniczny | |
| Silnik |
2 × 800 hp (diesel)[1] |
| Prędkość maks. |
17,3 w. |
STS Kruzensztern (ros. Крузенштерн, transkr. ang. Kruzenshtern[2]), poprzednio Padua – rosyjski żaglowiec, czteromasztowy bark, jeden z największych (obok „Siedowa” i „Royal Clippera”) żaglowców i ostatnich windjammerów.
Historia i rejsy
[edytuj | edytuj kod]Żaglowiec został zbudowany w 1926 w stoczni J. C. Tecklenborg w Wesermünde dla armatora Ferdynanda Laeisza[3]. Pływał pod nazwą „Padua” (Padwa) jako żaglowiec towarowy, przywożąc do Europy m.in. saletrę z Chile oraz wełnę lub zboże z Australii[3]. 12 stycznia 1946 został przekazany ZSRR jako odszkodowanie po II wojnie światowej.
„Padua” była ostatnim zbudowanym w historii wielkim żaglowcem handlowym[potrzebny przypis]. Pod banderą radziecką otrzymała imię Iwana Kruzenszterna, dowódcy pierwszej rosyjskiej wyprawy dookoła świata podjętej w latach 1803–1806 na statkach „Nadieżda” i „Newa”. Dopiero w 1961 roku, po remoncie i wyposażeniu w silniki pomocnicze, „Kruzensztern” wszedł do eksploatacji, początkowo jako okręt szkolny marynarki wojennej i służący do badań hydrograficznych[3]. W 1966 roku został przekazany Ministerstwu Rybołówstwa, stając się statkiem szkolnym Szkoły Rybołówstwa w Rydze[1].
W 1970 roku żaglowiec został zmodernizowany, między innymi przedłużono do śródokręcia nadbudówkę rufową, zwiększając pojemność statku[1]. W tym okresie zaczął też być malowany w charakterystyczny sposób nawiązujący do XVIII-wiecznych fregat wojennych, z czarno-białym kadłubem z imitacjami malowanych w szachownicę furt działowych[4]. W 1974 roku po raz pierwszy wziął udział w regatach międzynarodowych The Tall Ships’ Races zorganizowanych na Bałtyku, po czym brał w nich udział w kolejnych latach[1]. W 1984 roku zdobył w nich pierwsze miejsce w swojej klasie (na trasie Halifax – Liverpool) i ponownie w 1986 roku[1].
Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku żaglowiec przypadł Rosji i stał się statkiem szkolnym akademii w Królewcu (Kaliningradzie)[1]. W 1996 roku odbył rejs okołoziemski, poprzedzony remontem w stoczni Nauta w Gdyni[1].
Porty macierzyste:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Janusz Kozak. Śladami swojego patrona. „Morza, Statki i Okręty”. 2/1996, s. 68-70, lipiec–wrzesień 1996. ISSN 1426-529X.
- Siergiej Bałakin. Windjammery. Część V. „Okręty Wojenne”. 6/2016 (140)