Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny
International Telecommunication Union
Siedziba Szwajcaria Genewa
Członkowie 193
Sekretarz Generalny Chińska Republika Ludowa Houlin Zhao
Utworzenie 17 maja 1865
Strona internetowa
Biurowiec ITU w Genewie

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ang. International Telecommunication Union, skrót ITU) – najstarsza na świecie globalna[1] organizacja międzynarodowa, jedna z organizacji wyspecjalizowanych ONZ, ustanowiona w celu standaryzowania oraz regulowania rynku telekomunikacyjnego i radiokomunikacyjnego. Została ona założona jako International Telegraph Union (Międzynarodowy Związek Telegraficzny) 17 maja 1865 roku w Paryżu.

Członkostwo w organizacji[edytuj | edytuj kod]

Państwa członkowskie[edytuj | edytuj kod]

Do Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego należą obecnie 193 państwa, w tym Watykan oraz prawie wszyscy członkowie ONZ z wyjątkiem Palau. Polska została członkiem Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego w 1921 roku.

Procedura akcesyjna do Związku różni się w zależności od tego, czy państwo kandydujące jest członkiem ONZ, czy nie. Państwa członkowskie ONZ mogą stać się członkami Związku poprzez przystąpienie do Konstytucji i Konwencji Związku oraz złożenie dokumentu akcesyjnego u Sekretarza Generalnego Organizacji. Z kolei państwa nie będące członkami ONZ mogą przystąpić do Związku po uzyskaniu akceptacji przez dwie trzecie dotychczasowych członków, i dopiero wtedy przystąpić do Konstytucji i Konwencji oraz złożyć stosowny dokument akcesyjny u Sekretarza Generalnego.

Członkowie sektorowi[edytuj | edytuj kod]

Członkami sektorowymi (ang. Sector Members) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego są przedsiębiorstwa funkcjonujące na rynku telekomunikacyjnym i radiokomunikacyjnym oraz przedstawiciele środowiska naukowego.

Organy Związku[edytuj | edytuj kod]

Najwyższym organem politycznym Związku jest Konferencja Pełnomocników, składająca się z delegacji reprezentujących państwa członkowskie organizacji. Konferencja zbiera się co cztery lata i określa głównie kierunki polityki Związku, wybiera członków Rady, ustala plany finansowe organizacji.

Rada została utworzona w 1947 roku podczas konferencji plenarnej w Atlantic City, początkowo pod nazwą Rada Administracyjna (ang. Administrative Council). Działa w granicach uprawnień udzielonych przez Konferencję Pełnomocników. Zadaniem Rady jest nadzór aktualnej polityki, strategii oraz aktywności Związku w okresach pomiędzy Konferencjami Pełnomocników. Rada powoływana jest każdorazowo na 4 lata, a członkami Rady mogą być jedynie państwa członkowskie organizacji.

Sekretarz Generalny, wybierany na czteroletnią kadencję, kieruje Sekretariatem Generalnym, który jest biurem administrującym zasobami i działalnością Związku. Sekretarz Generalny jest prawnym przedstawicielem Związku.

Sektory[edytuj | edytuj kod]

W ramach ITU działają trzy sektory. Każdy z nich jest odpowiedzialny za wybrany obszar związany z celami określonymi w Konstytucji Związku.

  • ITU-T – Sektor Normalizacji Telekomunikacji
  • ITU-R – Sektor Radiokomunikacji
  • ITU-D – Sektor Rozwoju Telekomunikacji

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Norman A. Graham, Robert S. Jordan, The International Civil Service: Changing Role and Concepts, Elsevier, 12 stycznia 2016, ISBN 978-1-4831-4799-4 [dostęp 2016-01-28] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]