STS Sedov

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z STS Siedow)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sedov
Ilustracja
Poprzednie nazwy

Magdalene Vinnen II
Kommodore Johnsen

Bandera  Rosja
Call sign Q L J M (1921)
D O F N (1936)
U E L O (1946)
Port macierzysty Murmańsk
Armator Wyższa Techniczna Szkoła Morska w Kaliningradzie
Dane podstawowe
Materiał stal
Historia
Stocznia Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii
Data budowy 1920-1921
Data wodowania 23 marca 1921
Dane techniczne
Wyporność 7381 t
Liczebność załogi 224
*stała: 60
*kadeci: 164
Długość całkowita (L) 117,5 (116,7) m
Długość linii wodnej 97,5 m
Długość kadłuba 109 m
Długość po pokładzie 100 m
Szerokość (B) 14,70 m
Zanurzenie (D) 6,5 (7,40) m
Pojemność 3709 RT
Ożaglowanie
Typ ożaglowania 4-masztowy bark
Liczba żagli 33
Powierzchnia ożaglowania 4192 m²
Wysokość masztów 58
Liczba masztów 4
Napęd mechaniczny
Silnik Diesel 1180
Prędkość maks. 18 (8,3 (silnik)) w.

STS Sedov (ros. Седо́в, Sjedow) – największy żaglowiec szkolny świata, czteromasztowy bark, jeden z ostatnich windjammerów. Przez wiele lat był największym żaglowcem w ogóle, lecz oddał pierwszeństwo wycieczkowemu Royal Clipper.

Historia i rejsy[edytuj | edytuj kod]

Żaglowiec został zbudowany w 1921 r. w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii dla towarzystwa żeglugowego F. A. Vinnen (kapitan ż. w. Lorenz Peters (1921-1936)). Otrzymał wówczas nazwę Magdalene Vinnen II (pierwszy „Magdalene Vinnen I”, ex „Dunstaffnage’, był również czteromasztowym barkiem). Oprócz zadań szkoleniowych, pływał jako żaglowiec towarowy, wożąc saletrę z Chile. W 1936 zmienił armatora na Norddeutscher Lloyd i nazwę na Kommodore Johnsen, dalej służąc jako żaglowiec towarowy.

Osobą, która doradziła władzom NDL-u, by zakupiły właśnie „Magdalene Vinnen II”, był kapitan ż. w. Otto Lehmberg, podówczas jeden z etatowych kapitanów NDL-u. Wcześniej dokonał on inspekcji barku „L’Avenir”, odradzając władzom NDL-u jego zakup. Statek ten – ostatni żaglowiec, jaki zbudowała stocznia Rickmersa – został następnie zakupiony przez hamburski HAPAG i – po zmianie nazwy na „Admiral Karpfanger” – zatrudniony w charakterze jednostki szkoleniowej. Nie powrócił z pierwszego rejsu, przepadając w rejonie Przylądka Horn w 1938 roku.

Podczas jednego z pierwszych rejsów w charakterze szkolnego statku NDL-u „Kommodore Johnsen”, dowodzony przez kapitana Ottona Lehmberga, omal nie przewrócił się w silnym sztormie na Atlantyku. Wracał wówczas z ładunkiem jęczmienia z Argentyny do Europy; ładunek przemieścił się w ładowni, powodując niebezpieczny przechył. Załoga rozpoczęła trymowanie statku własnymi siłami i wezwała pomoc. Jednym ze statków, który odpowiedział na wezwanie, był motorowy zbiornikowiec „Winkler” pod banderą panamską (6927 BRT, kpt. Gaaso). Dowódca tego statku w pomysłowy sposób określił pozycję wzywającego pomocy „Johnsena” (wykreślił namiary z kilku statków na sygnał emitowany przez niemiecki bark – linie przecięły się idealnie w jednym punkcie), a następnie ruszył na pomoc i na miejscu wylał do morza nieco przewożonego oleju, co złagodziło falę i pozwoliło marynarzom z „Johnsena” dokończyć trymowanie ładunku i uratować nie tylko własne życie, ale i sam statek. Opowiada o tym sam kapitan Lehmberg w swoich wspomnieniach (50 Jahre Seemannsleben), zawartych m.in. w wydanej w końcu lat 50. XX w. książce 'Das große Buch der Seefahrt’ (ss. 84-97).

Siedow w 1955/56 r.

Po II wojnie światowej został przyznany ZSRR jako część reparacji wojennych i przemianowany na „Siedow”, na cześć rosyjskiego polarnika Georgija Siedowa (1877-1914)[potrzebny przypis]. Pierwszy rejs pod nową banderą „Siedow” odbył w 1952 roku jako szkolny statek Marynarki Wojennej ZSRR. Później był statkiem szkolnym Ministerstwa Rybołówstwa. W 1957 r. prowadził badania hydrograficzne na Atlantyku, pełniąc funkcję statku oceanograficznego Akademii Nauk. W latach 1975–1981 stacjonował w Kronsztadzie.

Po remoncie w 1981 r. powrócił do aktywnego pływania. W 1982 r. po raz pierwszy w swej historii przybył do Szczecina. Od 1986 r. uczestniczył w regatach Operacji Żagiel (Cutty Sark Tall Ship Races). Od 1991 roku armatorem był Uniwersytet Techniczny w Murmańsku, a obecnie Wyższa Szkoła Morska w Kaliningradzie. W 2007 r. gościł w Szczecinie na finale The Tall Ships’ Races 2007 (Operacja Żagiel).

Latem 2020 roku, „Siedow”, jako pierwszy statek o napędzie żaglowym, przepłynął samodzielnie przez Przejście północno-wschodnie z Oceanu Spokojnego, przez Cieśninę Beringa, Ocean Arktyczny, wzdłuż północnych brzegów Rosji do Murmańska. W czasie całego rejsu akwen ten był wolny od kry i gór lodowych[1].

Do czasu (początek lat 90.) zwodowania ogromnych pasażerskich wycieczkowców żaglowych (Star Clipper) pozostawał największym żaglowcem na świecie.

Kapitanowie jednostki
Lp. Kapitan Bandera Lata
I Lorenz Peters Niemcy III Rzesza 1921 – 1936
II Otto Lehmberg  III Rzesza 1936 – 1937
III Gottfried Clausen  III Rzesza 1937 – 1945
IV -  ZSRR 1946 – 1954
V Piotr Sergiejewicz Mitrofanow  ZSRR 1954 – 1966
VI Mituricz  ZSRR 1966 – 1968
VII Piotr S. Mitrofanow  ZSRR 1968 – 1975
VIII W. T. Rojew  ZSRR 1975 – 1981
IX Aleksiej Pierewozczikow  ZSRR 1981 – 1984
X -  ZSRR 1984 – 1986
XI Aleksiej Pierewozczikow  ZSRR 1986 – 1993
XII • XIII Aleksiej Pierewozczikow • Wiktor Miszionew  Rosja 1993 – 1997
XIV • XV Wiktor Miszionew • Dmitrij Poliakow  Rosja 1997 – teraz

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]