Samodzielny batalion 179 pułku piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samodzielny Batalion 179 Pułku Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 79 pułk piechoty
80 pułk piechoty
Dowódcy
Pierwszy mjr Michał Bartula
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 60 Dywizja Piechoty

Samodzielny batalion piechoty 179 pułku piechoty 60 Dywizji Piechoty "Kobryń" (sbp 179 pp) – pododdział piechoty Wojska Polskiego, improwizowany w trakcie kampanii wrześniowej.

Batalion walczył w kampanii wrześniowej na szlaku bojowym Grupy/Dywizji "Kobryń", 60 Dywizji Piechoty, Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. W dokumentach sztabowych z działań we wrześniu i październiku 1939 roku posługiwano się numeracją samodzielny batalion 79 pp II rzutu mobilizacyjnego. W relacjach i wspomnieniach posługiwano się nazewnictwem 79 i 179 pułk piechoty. W okresie powojennym przyjęto nazwę 179 pułk piechoty[1].

Formowanie batalionu[edytuj | edytuj kod]

W związku z mobilizacją alarmową zarządzoną 23 marca 1939 roku i wyjazdem macierzystego 79 pułku piechoty w północne rejony kraju, w garnizonie Słonim pozostali rekruci wcieleni w marcu oraz niezbędna kadra do szkolenia. Ponadto pozostały drobne pododdziały starszego rocznika do pełnienia służby wartowniczej i obsługi instytucji garnizonowych oraz pozostałości kadry i rezerwistów. Z chwilą ogłoszenia mobilizacji powszechnej z żołnierzy młodego rocznika i przybywających rezerwistów w Słonimie rozpoczęto organizację Ośrodka Zapasowego 20 Dywizji Piechoty pod dowództwem płk Adama Eplera. Ze względu na zagrożenie wtargnięcia niemieckiego XIX Korpusu Armijnego w okolice Brześcia dowódca IX OK gen. bryg. F. Kleeberg wydał 9 września 1939 r. rozkaz podległym dowódcom ośrodków zapasowych sformowania jednostek bojowych i stworzenia zapory na linii Brześć-Pińsk[2]. Od 8 września w OZ 20 DP rozpoczęto formowanie spośród rezerwistów OZN 79 pp dowództwa batalionu, plutonu łączności, kompanii strzeleckiej i dwóch plutonów ckm, a z OZN 80 pp dwóch kompanii strzeleckich i dwóch plutonów ckm i plutonu br. tow. Sformowany batalion pod dowództwem mjr Michała Bartuli posiadał wyposażenie, oporządzenie i uzbrojenie zbliżone do regularnych batalionów piechoty za wyjątkiem hełmów. 9 września w godzinach wieczornych został załadowany do transportu kolejowego i przewieziony przez Baranowicze, a następnie wyładowany w miejscowości Orańczyce [3].

Działania bojowe samodzielnego batalionu 179 pułku piechoty[edytuj | edytuj kod]

Po odpoczynku na stacji wyładowczej, nocą 10/11 września 1939 roku batalion podjął marsz nad ranem osiągnął Kanał Królewski i w rejonie Kamienia Szlacheckiego promem przeprawiony został na południowy brzeg kanału. Na południowym brzegu batalion objął obronę linii kanału na odcinku kilku kilometrów. 13 września wszedł w skład Dywizji "Kobryń" dowodzonej przez płk A. Eplera. Patrolował przedpole kanału, aż do szosy Brześć-Kobryń. Podczas walk o Kobryń z niemiecką 2 DP Zmot. batalion ubezpieczał początkowo północne skrzydło dywizji, a od 16 września stanowił osłonę południowego skrzydła dywizji obok zbierającego się po wypadzie I/184 pp. 17 września batalion pomaszerował wraz z całą Dywizją "Kobryń" do miejscowości Dywin. W trakcie dalszego marszu poprzez Polesie i Wołyń batalion walczył z atakującymi bandami komunistycznymi i ukraińskich nacjonalistów w miejscowościach Piaseczno i Ratno 21 i 22 września. W rejonie miejscowości Wyżwa Wielka 22 września na torach kolejowych kompania ckm i br.t batalionu ostrzelała ogniem moździerzy i ckm sowiecki improwizowany pociąg pancerny, zmuszając go do odwrotu i zadając straty jego załodze[4]. Następnie przez Krymno, Szack i Piszczę batalion w dniu 27 września przekroczył Bug po moście pontonowym w pobliżu Włodawy[5]. 28 września batalion wypoczywał we wsi Suchawie, a 29 września batalion w trakcie marszu w okolicach Parczewa był atakowany przez lotnictwo sowieckie. 30 września na skraju lasów w rejonie wsi Milanów batalion wsparty dywizyjną kompanią ckm i wzmocnioną kompanią II batalionu 183 pp odparł natarcie piechoty sowieckiej wspartej artylerią. W walce stracił kilku poległych i rannych, zdobył 60 jeńców, zdobył 1 działo ppanc 45 mm, 9 ckm i 7 rkm, broń strzelecką, amunicję itp. Straty nieprzyjaciela to kilkudziesięciu poległych[6]. 1 października batalion zajął obronę i zabezpieczał przemarsz 60 DP "Kobryń". Następnie 2 października dotarł do lasów w rejonie Adamowa pod Hordzieżką, gdzie odpoczywa i zajmuje obronę. Nocą 4/5 października batalion dociera do rejonu wsi Lipiny. Od godz. 9.00 5 października samodzielny batalion 179 pp wraz ze 182 pp i I/184 pp prowadzi natarcie ze skraju lasów w kierunku zachodniej części Woli Gułowskiej. W trakcie prowadzonego natarcia po wyjściu ze stanowisk wyjściowych został obłożony nawałami ogniowymi artylerii niemieckiej. Poniósł znaczne straty osobowe. W trakcie dalszego natarcia w ogniu artylerii i broni maszynowej dotarł i zdobył kościół i cmentarz w Woli Gułowskiej zajął jego zachodnią część, odparł niemiecki kontratak. Poniósł wielkie straty w zabitych i rannych sięgające ponad 50% stanu osobowych. Poległ dowódca batalionu i adiutant batalionu, polegli bądź zostali ranni prawie wszyscy dowódcy kompanii, większość dowódców plutonów, stracono wiele broni. W godzinach wieczornych resztki batalionu zostały wycofane do lasu w pobliżu Hordzieżki. Zbierające się resztki batalionu przez noc 5/6 października były ostrzeliwane ogniem nękającym przez niemiecką artylerię. 6 października większość żołnierzy zakopała ckm i rkm, pozostałą broń złożyła w Woli Gułowskiej i poszła do niewoli[7].

Żołnierze samodzielnego batalionu 179 pp[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca batalionu - mjr Michał Bartula[8](do +5 X 1939)
  • adiutant batalionu - por. rez. Tytus Wilski (do +5 X 1939)
  • dowódca plutonu łączności - ppor. Henryk Kryska
  • dowódca plutonu zwiadowców konnych - ppor. Zygmunt Waleszyński (do +5 X 1939), ppor. rez. Wiśniewski
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - kpt. Paweł Wacławowicz (do r. 5 X 1939)
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - por. rez. Zygmunt Liciński (do r. 21 IX 1939), ppor. Józef Podgóreczny
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - por. rez. Władysław Smoleński (do +5 X 1939)
  • dowódca kompanii ckm - por. rez. Józef Skarbek-Kruszewski (do r. 5 X 1939), por. Adam Fall

przydzielona do batalionu 3 X 1939 r

  • dowódca 4 kompanii marynarskiej - ppor. rez. mar. Bohdan Korsak (do r. 5 X 1939)[9]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Wesołowski (red.): SGO "Polesie" w dokumentach i wspomnieniach cz.1 Dowództwo. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, Wydawnictwo Tetragon, 2013. ISBN 978-83-64475-04-7.
  • Andrzej Wesołowski (red.): SGO "Polesie" w dokumentach i wspomnieniach cz.2 Służby, Obrona Brześcia, Dywizja "Kobryń"(dowództwo). Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, Wydawnictwo Tetragon, 2014. ISBN 978-83-64475-08-5.
  • Andrzej Wesołowski (red.): SGO "Polesie" w dokumentach i wspomnieniach cz.3 Dywizja "Kobryń". Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, Wydawnictwo Tetragon, 2014. ISBN 978-83-64475-12-2.
  • Andrzej Wesołowski, Tadeusz Zawadzki: 60 Dywizja Piechoty "Kobryń". Wielka księga piechoty polskiej 1918-1939. Tom nr 36. Edipresse Polska S.A., 2019. ISBN 978-83-7945-433-4.