60 Dywizja Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 60 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 60 Dywizja Piechoty – strona ujednoznaczniająca.
60 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy płk art. Adam Epler
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie”
Cmentarz Kleberczyków w Turzystwie

60 Dywizja Piechoty (60 DP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP improwizowana w trakcie kampanii wrześniowej 1939.

Formowanie[edytuj]

Dywizja nie występowała w organizacji pokojowej wojska. Powstała na początku drugiej dekady września 1939, na terenie Okręgu Korpusu Nr IX, jako Zgrupowanie „Kobryń” z oddziałów sformowanych w Ośrodkach Zapasowych 20 i 30 Dywizji Piechoty. Uzbrojenie dla niej dostarczyły autobusy warszawskie, przewożąc je z magazynów Centralnej Składnicy Uzbrojenia nr 2 w Stawach koło Dęblina.

Wchodziła w skład SGO „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga.

Walki dywizji[edytuj]

Pierwszą walkę z oddziałami niemieckimi stoczyła 14 września w rejonie szosy z Kobrynia do Brześcia. 18 września broniła Kobrynia i wieczorem wycofała się na południe pod Dywin. Następnie maszerowała na zachód razem z innymi oddziałami „Grupy Poleskiej”.

28 września, w rejonie Włodawy, na polecenie gen. Kleeberga Dywizja „Kobryń” przeformowana została w 60 Dywizję Piechoty. Brała ona następnie udział we wszystkich walkach zgrupowania: 29-30 września stoczyła zwycięskie boje z wojskami sowieckimi pod Jabłoniem i Milanowem, 1 października podjęła marsz znad rzeki Bystrzyca przez Adamów i Gułów do lasów koło Hordzieżki, a następnie walczyła z Niemcami pod Serokomlą, 3 października przeszła do lasów na północ od Woli Gułowskiej, 5 października – wzmocniona Brygadą Kawalerii „Edward” uderzyła na cmentarz i klasztor w Woli Gułowskiej oraz na Helenów, a BKaw. „Edward” wsparta I/183 pp dokonała głębokiego rajdu na tyłach przeciwnika przez miejscowości Niedźwiedź, Budziska, Charlejów. Następnego dnia skapitulowała wraz z resztą zgrupowania.

Organizacja i obsada personalna[edytuj]

  • Dowództwo 60 Dywizji Piechoty
  • 182 pułk piechoty – ppłk Franciszek Mieczysław Targowski
  • 183 pułk piechoty – ppłk Władysław Seweryn
  • 184 pułk piechoty – mjr Józef Edmund Żeleski
  • samodzielny batalion 179 pułku piechoty – mjr Michał Bartula
  • V dywizjon 20 pułku artylerii lekkiej – kpt. rez. Ludwik Łoś (dwie baterie 75 mm armat i dwie baterie 100 mm haubic)
  • kawaleria dywizyjna – ppłk Anatol Dworenko-Dworkin („bałachowiec”)
  • kompania przeciwpancerna motorowa – por. Czesław Malinowski
  • kompania karabinów maszynowych nr 97 – ppor. Józef Socha
  • kompania telefoniczna – por. Zygmunt Sikora
  • pluton żandarmerii nr 91 – ppor. Maksymilian Muszyński

Bitwa kock 1939 1.png Bitwa kock 1939 2.png

Uwagi

  1. Leszczak Michał (1896-1940), mjr piech., w KOP od 1936. Do mobilizacji dowódca baonu KOP „Borszczów”. W końcowych walkach kampanii wrześniowej, kwatermistrz 60 Dywizji Piechoty. Więzień obozu w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 730

Bibliografia[edytuj]

  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2
  • Adam Epler, Ostatni żołnierz polski kampanii roku 1939, reprint wydania z 1942, ARS-HIT Sp. z o.o. Centrum Wydawniczo-Handlowe, Warszawa 1989
  • Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07699-6
  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975