Sarusofon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sarrusophone.jpg

Sarusofon (od: nazwiska wynalazcy Pierre'a Augusta Sarrusa; gr. phoné - dźwięk) - instrument z grupy dętych drewnianych, wynaleziony w 1863 roku przez Pierre'a Augusta Sarrusa, kapelmistrza orkiestry wojskowej w Paryżu.

Budowa[edytuj]

Budowa sarusofonu przypomina długa, metalową rurę, zwiniętą trzykrotnie i zakończoną niewielką czarą głosową. Instrument ten posiada osiemnaście otworów bocznych zamykanych klapami i podwójny stroik typu obojowego. Z powodu stroika zaliczany jest go grupy instrumentów drewnianych.

Budowany jest w siedmiu różnych wielkościach:

  • sarusofon mały sopranowy
  • sarusofon sopranowy
  • sarusofon altowy
  • sarusofon tenorowy
  • sarusofon barytonowy
  • sarusofon basowy
  • sarusofon kontrabasowy

Zastosowanie[edytuj]

Sarusofon używany jest w prawie wyłącznie w orkiestrach dętych, w orkiestrze symfonicznej pojawia się sporadycznie, jedynie sarusofon kontrabasowy (o skali chromatycznej B²-g) bywa używany częściej, szczególnie przez kompozytorów kręgu francuskojęzycznego na przełomie XIX i XX w. (np. Jules Massenet, Maurice Ravel, Camille Saint-Saëns, ale także Ignacy Jan Paderewski w Symfonii h-moll „Polonia”). Zastępuje wtedy kontrafagot, który przewyższa czystością dźwięku i możliwościami technicznymi.

Źródła/Bibliografia[edytuj]

  • Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6