Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”
Harcerze z Harcerskiego Klubu Turystycznego „Azymut” w Swarzędzu przed budynkiem schroniska
Harcerze z Harcerskiego Klubu Turystycznego „Azymut” w Swarzędzu przed budynkiem schroniska
Państwo  Polska
Pasmo Pogórze Spisko-Gubałowskie
Wysokość 1120 m n.p.m.
Data otwarcia 1935
Właściciel Związek Harcerstwa Polskiego
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”
Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”
Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”
Ziemia 49°18′10,0″N 20°07′00,0″E/49,302778 20,116667
Oficjalna strona schroniska

Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”schronisko górskie Głównej Kwatery Związku Harcerstwa Polskiego na Polanie Głodówka na Pogórzu Bukowińskim (część Pogórza Spisko-Gubałowskiego na Podhalu). Schronisko położone jest przy drodze wojewódzkiej nr 960, między Bukowiną Tatrzańską, a granicą państwa ze Słowacją na Łysej Polanie.

Historia[edytuj]

Nazwa Głodówka pochodzi od podhalańskiego nazwiska Głód – dawnego właściciela.

Pierwszy budynek – drewniane schronisko – zbudowano na początku lat 30. XX wieku staraniem Towarzystwa Przyjaciół Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Otrzymało ono imię Karola Stryjeńskiegoprofesora ASP, artysty, architekta i grafika, organizatora zajęć plenerowych dla studentów na Polanie Głodówka. W 1935 Towarzystwo Przyjaciół ASP przekazało schronisko w darze Związkowi Harcerstwa Polskiego. Schronisko jako obiekt harcerski zostało uroczyście otwarte w dnia 25 października 1935 przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego, w obecności Przewodniczącego ZHP Michała Grażyńskiego. W schronisku organizowano szkolenia, kursy, spotkania instruktorskie, stanowił bazę dla obozów wędrownych i wycieczek.

W lutym 1938 budynek spłonął w wyniku pożaru. Natychmiast podjęto starania o odbudowę schroniska – powołano Społeczny Komitet Odbudowy Schroniska pod patronatem żeńskiej chorągwi ZHP w Krakowie. Obiekt odbudowano ze składek społecznych oraz zaciągniętej przez ZHP pożyczki w ówczesnym Powszechnym Zakładzie Ubezpieczeń Wzajemnych. Nowy obiekt – obecny Murowaniec – został zaprojektowany przez inż. Antoniego Żukowskiego. Budowa trwała półtora roku, a uroczyste otwarcie planowane było na 1 września 1939. Podczas II wojny światowej obiekt był w administracji niemieckiej i nie uległ większemu zniszczeniu.

Tablica pamiątkowa na budynku Murowańca

W 1945 schronisko wróciło we władanie Komendy Chorągwi Krakowskiej ZHP, a następnie zostało przejęte przez Naczelnictwo ZHP, które dysponowało obiektem do bezprawnego wcielenie ZHP w struktury Związku Młodzieży Polskiej w 1950.

W latach 1950–1956 obiekt wykorzystywany był przez Związek Młodzieży Polskiej. W 1957 schronisko powróciło do ZHP. Początkowo było administrowane przez Centralną Składnicę Harcerską, a następnie przez Główną Kwaterę ZHP, jako ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy.

W latach 80. XX wieku wybudowano drugi duży budynek – Drewniak. Zorganizowano również Salę Zawiszy Czarnego.

Współczesność[edytuj]

W 2005 Związek Harcerstwa Polskiego powołał do życia Fundację Harcerstwa Polskiego Schronisko Głodówka, która od stycznia 2006 zarządza obiektem. Zmianie uległa również nazwa z Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy ZHP „Głodówka” na Schronisko Górskie ZHP „Głodówka”. W latach 2005–2006 schronisko przeszło remont, w wyniku którego odnowione zostały oba budynki. Schronisko służy obecnie harcerzom, młodzieży szkolnej oraz gościom prywatnym. Schronisko prowadzi własne akcje i całoroczny program, m.in. letnie kampanie "Czyste Tatry", uroczystości przyjęcia Betlejemskiego Światła Pokoju, Ogólnopolski Rajd z okazji Światowego Dnia Turystyki, kolonie dla dzieci, obozy i turnusy świąteczne.

Kaplica Betlejemskiego Światła Pokoju[edytuj]

Na terenie obiektu zlokalizowana jest kaplica Betlejemskiego Światła Pokoju.

Panorama Tatr[edytuj]

Polana Głodówka, na której położone jest schronisko jest miejscem z rozległą panoramą polskich Tatr. Widok roztacza się na ponad 76-kilometrowy odcinek Tatr, od Hawrania (Słowacja), po Tatry Zachodnie.

Bibliografia[edytuj]