Sesterc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Srebrny sestercjusz republikański z typowym oznaczeniem na awersie

Sesterc, sestercjusz (łac. sēstertĭŭs, l.mn. sēstertii) – w starożytności ważna rzymska moneta rozmienna i obrachunkowa.

W mennictwie rzymskim[edytuj | edytuj kod]

W czasach Republiki srebrny, równy 1/4 denara (tj. 2,5 asa), a później o wartości równej 4 asom. Stąd jego nazwa pochodząca od łac. semis tertius (dosł. pół trzeciej, dwa i pół), a wyrażana na monecie oznaczeniem IIS (później HS)[a].

Wprowadzona ponownie przez Augusta, w okresie cesarstwa kursowała jako moneta brązowa (właściwie mosiężna) o identycznej równowartości.

W I-III wieku n.e. we wschodniej (greckojęzycznej) części imperium funkcjonowała w obiegu równa sestercjuszowi moneta o nazwie tetrassarion (tj. wartości 4 assarionów, czyli asów)[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Błędnie używane dziś określenie „sestercja” stosowane było przez Rzymian, ale jedynie dla oznaczenia kwoty 1000 sesterców (Słownik łacińsko-polski. Warszawa: PWN, 1975, s. 458).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Mikołajczyk: Leksykon numizmatyczny. Warszawa-Łódź: Wyd. Naukowe PWN, 1994, s. 268.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik kultury antycznej. Grecja – Rzym (red. L. Winniczuk). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 293
  • Vademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: PWN, 1982, t. 1, s. 269nn.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]