Sicarius thomisoides

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sicarius thomisoides
Walckenaer, 1847
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Podrząd Opisthothelae
Infrarząd Araneomorphae
Rodzina Sicariidae
Rodzaj Sicarius
Gatunek Sicarius thomisoides
Synonimy
  • Thomisoides terrosus Nicolet, 1849
  • Thomisoides rubripes Nicolet, 1849
  • Thomisoides minoratus Nicolet, 1849
  • Thomisoides nicoleti Keyserling, 1880
  • Sicarius terrosus Simon, 1893
  • Sicarius nicoleti Petrunkevitch, 1911

Sicarius thomisoidesgatunek pająka z rodziny Sicariidae. Znany wyłącznie z Chile.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten opisany został w 1847 roku przez Charlesa A. Walckenaera na podstawie ilustracji autorstwa Hercule Nicoleta. Dwa lata później Nicolet opisał ten sam gatunek pod nazwami Thomisoides terrosus, Thomisoides rubripes i Thomisoides minoratus. Nazwy te zostały zsynonimizowane z S. thomisoides dopiero w 2017 roku przez Ivana Magalhaesa, Antonio Brescovita i Adalberto Santosa. Wcześniej pod nazwami Thomisoides terrosus i Sicarius terrosus często figurował w literaturze inny gatunek – Sicarius levii, formalnie opisany w 2017 przez wspomnianych trzech autorów. Ponadto autorzy Ci wynieśli do rangi niezależnego gatunku Sicarius yurensis, wcześniej klasyfikowany jako podgatunek S. terrosus[1].

W obrębie S. thomisoides obserwowana jest znaczna zmienność w budowie aparatu kopulacyjnego samców jak i narządów rozrodczych samic, która może świadczyć, że jest to w rzeczywistości kompleks gatunków bliźniaczych[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Samce (n=5) osiągają od 4,72 do 7,7 mm długości karapaksu, a opistosoma jednego z nich ma 6,7 mm długości i 5,4 mm szerokości. U samic (n=5) karapaks osiąga od 5,58 do 8,17 mm długości, a opistosoma jednej z nich ma 6,58 mm długości i 6,25 mm szerokości. Ubarwienie karapaksu jest jasnorudobrązowe, szczękoczułków, wargi dolnej i endytów rudobrązowe, sternum i odnóży pomarańczowe, a opistosomy brązowawoszare. Rejon głowowy karapaksu jest wąski, węższy niż u S. yurensis, pozbawiony wzgórków ocznych. Szczecinki makroskopowe (makrochety) tworzą na brzegu karapaksu pojedynczy rządek. Kształt sternum podobnie jak u S. yurensis, natomiast odmiennie od reszty przedstawicieli rodzaju jest owalny, dłuższy niż szeroki. Uda obu płci mają 5 lub 6 cierni. Samiec ma uda pozbawione czarnych szczecin w części przednio-bocznej. Nogogłaszczki samca charakteryzuje delikatnie zakrzywiony bulbus, płynnie przechodzący w embolus. Narządy rozrodcze dorosłej samicy cechują spermateki o 8–20, zwykle zakrzywionych na szczycie odgałęzieniach, pozbawione zaokrąglonych rezerwuarów. U samic niedorosłych występują prespermateki z kilkoma cienkimi i krótkimi odgałęzieniami palczastego kształtu[1].

Biologia i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek neotropikalny, znany z chilijskich regionów Arica y Parinacota, Atakama, Coquimbo, Libertador, Metropolitana, Tarapacá i Valparaíso. Pojedynczy rekord z argentyńskiej prowincji Buenos Aires uznaje się za powstały w wyniku błędnego oznaczenia. Prawdopodobne jest natomiast jego występowanie w południowym Peru[1].

Pająk ten zamieszkuje suche siedliska wzdłuż chilijskiego wybrzeża: od suchych drzewostanów, przez formacje półpustynne i plaże po ekstremalnie suche pustynie. Jego ofiarami padają m.in. skolopendry, pająki z rodziny worczakowatych i z rodzaju Loxosceles oraz solfugi. Kokony jajowe przyczepia do powierzchni dużych głazów, pod którymi chętnie się też chroni[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e I.L.F. Magalhaes, A.D.Brescovit, A.J. Santos. Phylogeny of Sicariidae spiders (Araneae: Haplogynae), with a monograph on Neotropical Sicarius. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 179 (4), s. 767-864, 2017. DOI: 10.1111/zoj.12442.