Siemion Kriwoszein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siemion Moisiejewicz Kriwoszein
Семён Моисеевич Кривошеин
ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1899
Woroneż, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 16 września 1978
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19181953
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska d-ca: 29 Brygady Czołgów, 25., 2. i 1. Korpusu Zmechanizowanego
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png Medal „Za zdobycie Berlina” Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej 30 years saf rib.png 40 years saf rib.png 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Siemion Moisiejewicz Kriwoszein, ros Семён Моисеевич Кривошеин, (ur. 28 listopada 1899 w Woroneżu, zm. 16 września 1978 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik wojsk pancernych Armii Czerwonej, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w biednej rodzinie żydowskiej. W Armii Czerwonej od 1918. Uczestnik wojny domowej w Rosji (1917–1922) i wojny domowej w Hiszpanii (1936–1937), następnie walk Armii Czerwonej z armią japońską w Mandżurii, nad jeziorem Chasan (1938) na granicy mandżursko-sowieckiej.

Gen. Mauritz von Wiktorin, gen. Heinz Guderian i kombryg Siemion Kriwoszein odbierają w 1939 defiladę Wehrmachtu i Armii Czerwonej w Brześciu

W trakcie sowieckiej agresji na Polskę w 1939, w stopniu kombriga dowodził 29. Brygadą Czołgów. 22 września odbierał w Brześciu wspólnie z gen. Heinzem Guderianem wspólną defiladę, w związku z przekazaniem miasta i twierdzy przez Wehrmacht Armii Czerwonej. Wojskom niemieckim życzył podczas tego wydarzenia szybkiego zwycięstwa nad „kapitalistyczną Anglią” i zaprosił Heinza Guderiana do Moskwy po tym zwycięstwie[1].

Jego oddziały w Brześciu nad Bugiem wzięły do niewoli 1030 polskich oficerów, 1220 podoficerów i 34 tys. szeregowych żołnierzy. Na dworzec kolejowy w Brześciu w bałaganie odwrotu ku bezpiecznym granicom przybyło kilkadziesiąt polskich transportów wojskowych z żołnierzami i sprzętem. Wysiadali z wagonów wprost w sowieckie ręce jeszcze 25 września 1939.

Po wprowadzeniu w 1940 w Armii Czerwonej rang generalskich zweryfikowany jako generał-major. Po ataku Niemiec na ZSRR walczył z wojskami niemieckimi na Froncie Centralnym. Uczestnik bitwy pancernej na Łuku Kurskim. W latach 1944–1945 dowodził 1 Krasnogradzkim Korpusem Zmechanizowanym, m.in. w operacji berlińskiej, za udział w której otrzymał tytuł „Bohatera Związku Radzieckiego”. W latach 1946–50 był naczelnikiem Katedry Taktyki Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie. W latach 1952–53 ukończył Wyższe Kursy Akademickie w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie.

Po śmierci Józefa Stalina, w maju 1953 przeniesiony do rezerwy. Zmarł 16 września 1978 w Moskwie i tam został pochowany.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]