Sikora północna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sikora północna
Poecile cinctus[1]
(Boddaert, 1783)
Poecile cincta
Poecile cincta
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina sikory
Rodzaj Poecile
Gatunek sikora północna
Synonimy
  • Parus cinctus Boddaert, 1783[2]
  • Poecile cincta (Boddaert, 1783)
Podgatunki
  • P. c. lapponicus (Lundahl, 1848)
  • P. c. cinctus (Boddaert, 1783)
  • P. c. sayanus Sushkin, 1904
  • P. c. lathami (Stephens, 1817)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Sikora północna (Poecile cinctus) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący zarówno w Europie i Azji jak i w Ameryce Północnej. Tak jak inne gatunki sikorowatych z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami z północnej półkuli sikora północna tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora północna jest ptakiem osiadłym, który może przetrwać srogie zimy dzięki dużym zapasom żywności gromadzonej w ciągu całego roku. Ptak ten zamieszkuje ogromny obszar od Norwegii aż po kanadyjski Jukon (ogólnie ponad 10 000 000 km²). Badania tej sikory są stosunkowo ograniczone z powodu mroźnego klimatu i trudności terenowych tajgi, dlatego oszacowanie ogólnej populacji jest bardzo trudne. Podawane liczby wahają się od 500 000 aż do 5 milionów osobników (2003).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono cztery podgatunki P. cinctus[4][2]:

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
brązowo-szara "czapeczka" i tył szyi, duże białe policzki, czarne gardło przechodzące w rogach w kolor szary, pierś biała, podskrzydle i dół ciała cynamonowy, skrzydła i ogon ciemnoszare. Samice i młode ptaki są ubarwione tak samo jak samce, ale są od nich mniejsze.
Rozmiary 
długość ciała ok. 13,5 cm
Masa ciała
od 11 g do 16 g

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Owady i ich larwy, nasiona i owoce drzew i innych roślin. Robi zapasy żywności, które chowa na końcach gałęzi, w szparach w korze i w mchu. Pojedynczy ptak może tak schować nawet 15 kg pożywienia, ale potrzebuje tylko ok. 15% z tego zapasu, żeby przezimować.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo 
Opuszczone dziuple dzięciołów lub naturalne wgłębienia w drzewach.
Jaja i wysiadywanie
Samica składa od 6 do 10 jaj w połowie maja (im bardziej na północ tym później), i wysiaduje je od 15 do 18 dni. Przez następne 19-20 dni młode są karmione przez oboje rodziców dopóki młode nie opuszczą gniazda.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poecile cincta, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 3 sierpnia 2012]
  2. a b Siberian Tit (Poecile cinctus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  3. Parus cincta [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2012-08-03] (ang.).
  4. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Paridae (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 3 sierpnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alderfer J.; 2005: Complete Birds Of North America; National Geographic Society.
  • Alderfer J., Dunn J.; 2006: National Geographic Field Guide to the Birds of North America, Fifth Edition; ; National Geographic Society.
  • Gill, Frank B.; Slikas, Beth & Sheldon, Frederick H.; 2005: Phylogeny of titmice (Paridae): II. Species relationships based on sequences of the mitochondrial cytochrome-b gene; The Auk: Vol. 122, p.121-143.
  • Kaufman K.; 2005: Field Guide to Birds of North America; Houghton Mifflin.