Skarb z Kiekrza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skarb z Kiekrza
Okolice kierskiego dworu były miejscem znalezienia skarbu
Okolice kierskiego dworu były miejscem znalezienia skarbu
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań (Kiekrz)
Miejsce Ogród przypałacowy (obecne sanatorium)
Odsłonięto 1890
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Skarb z Kiekrza
Skarb z Kiekrza
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Skarb z Kiekrza
Skarb z Kiekrza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skarb z Kiekrza
Skarb z Kiekrza
Ziemia52°28′44,0364″N 16°46′59,8368″E/52,478899 16,783288

Skarb z Kiekrzaskarb odnaleziony w 1890 na terenie Kiekrza[1] (obecnie część Poznania).

Zawartość[edytuj | edytuj kod]

Skarb liczył 274 monety srebrne (m.in. talary, półtalary, kwartniki, orty, trojaki i sześciogroszówki). Pochodziły one z Polski, Saksonii, Tyrolu, Szwecji, Hiszpanii, Niderlandów (m.in. Gdańsk, Bydgoszcz, Toruń, Elbląg, Ryga i Norymberga). Najstarszą była moneta z 1615 wybita przez Zygmunta III Wazę, a najmłodszą bita w Toruniu w 1654 przez Jana Kazimierza. W momencie wykopania skarb miał wartość kilkudziesięciu talarów, a więc znaczną. Zakopany został prawdopodobnie przez osobę majętną (najpewniej właściciela majątku kierskiego) w dobie potopu szwedzkiego[1].

Historia znaleziska[edytuj | edytuj kod]

Skarb został odnaleziony (wykopany) przez dwójkę ogrodników majora Endella - ówczesnego właściciela dawnego majątku Raczyńskich w Kiekrzu, w ogrodzie przy dworze, podczas robót ziemnych. Ukryli oni znalezisko, ponieważ w myśl prawa należało ono do właściciela ziemi, a znalazcy przysługiwał tylko procent od znaleźnego. Obaj ogrodnicy przeprowadzili się wkrótce do Mrowina, gdzie nie mogli dojść do porozumienia w podziale skarbu. Sprawa rozniosła się po okolicy i doszła do uszu Endella, który odzyskał znalezisko, a obaj znalazcy po rozprawie sądowej zostali ukarani[1].

Przypisy

  1. a b c Jarmila Kaczmarek, Archeologia północno-zachodniej części Poznania, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.26, ISSN 0137-3552