Smerd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Smerd, smerda, smard, smurdśredniowieczne określenie grupy ludzi o niskim statusie społecznym pojawiające się do XIII wieku na Rusi[1], w Polsce i u Słowian połabskich.

W literaturze słowa tego, zamiennie z wyrazem czeladź, używał Józef Ignacy Kraszewski w powieści Stara baśń[2]. U Kraszewskiego Smerda to także nazwisko dowódcy drużyny książęcej[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [...] smard był już poddany kniaźki, jak czerń była poddaństwem bojarów i duchowieństwa [...], "Pamiętnik literacki" t. 68, w. 3-4 Instytut Badań Literackich (Polska Akademia Nauk). Ossolineum. 1977, s. 65.
  2. Tu smerdowie pijani lud rozstawiają, a serca dodają: - Hej, hej! To czerń, nie wojaki, licha drużyna, od sochy to i od radła, motłoch!, Józef Ignacy Kraszewski, Stara baśń, Zielona Sowa, Kraków 2004, s. 159.
  3. [...] Smerda powtórnie do stóp się pokłonił.Od kmiecia Wisza wziąłem parobka, zdrów i silny, będzie oszczep i dzidę nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie... Sykał stary wąż, ale musiał go dać… [...], Józef Ignacy Kraszewski: Stara baśń. Powieść z IX wieku. wolnelektury.pl. [dostęp 2015-07-27]. s. Tom I, akapity 429-430.