Smerd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Smerd, smerda, smard, smurdśredniowieczne określenie grupy ludzi o niskim statusie społecznym pojawiające się do XIII wieku na Rusi[1], w Polsce i u Słowian połabskich.

W literaturze słowa tego zamiennie z wyrazem czeladź używał Józef Ignacy Kraszewski w powieści Stara baśń[2]. Smerda to także nazwisko dowódcy drużyny książęcej, pisane wielką literą[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "smard był już poddany kniaźki, jak czerń była poddaństwem bojarów i duchowieństwa" [w:] Pamiętnik literacki t. 68, w. 3-4 Instytut Badań Literackich (Polska Akademia Nauk). Ossolineum. 1977. str. 65
  2. "Tu smerdowie pijani lud rozstawiają, a serca dodają: - Hej, hej! To czerń, nie wojaki, licha drużyna, od sochy to i od radła, motłoch! " Józef Ignacy Kraszewski. Stara baśń. wyd. Zielona Sowa. 2004. str. 159
  3. "Smerda powtórnie do stóp się pokłonił. Od kmiecia Wisza wziąłem parobka, zdrów i silny, będzie oszczep i dzidę nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie" Ignacy Kraszewski: Stara baśń Powieść z IX wieku (pol.). Wolne Lektury. [dostęp 2013-12-08]. s. tom I akapit 430.