Spółgłoska średniojęzykowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasyfikacja spółgłosek
Wargowe
Przedniojęzykowe
Dorsalne
Gardłowe
Nagłośniowe
Krtaniowe
O podwójnej artykulacji
Koartykulacja
sposób artykulacji, miejsce artykulacji, narząd artykulacji

Termin spółgłoska średniojęzykowa (środkowojęzykowa, palatalne) odnosi się do sposobu artykulacji spółgłosek polegającego na zbliżeniu środkowej części języka do podniebienia (łac. palatum). W ten sposób wymawia się np. polskie /ś/, /ź/, /ć/, /dź/ i /j/. Spółgłoski średniojęzykowe dzielimy na podniebienne i przedniopodniebienne.

Spółgłoski średniojęzykowe są zawsze miękkie, ponieważ uniesienie środkowej części języka jest istotą miękkości.

W języku polskim często wymieniają się z przedniojęzykowo-zębowymi, np. kot:kocie, lód:lodzie, masa:masie, gaz:gazie.

 Zobacz też: Palatalizacja.