Stanisław Babiarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Babiarz
Gerwazy, Gniewosz, Wysocki
major major
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1900
Wysoka
Data śmierci 24 listopada 1947
Przebieg służby
Lata służby 19181945
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Korpus Ochrony Pogranicza
Armia Krajowa
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
7 Pułk Piechoty Legionów AK „Garłuch”
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa:powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Niepodległości Warszawski Krzyż Powstańczy
Grób Stanisława Babiarza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Stanisław Babiarz ps.Gerwazy”, „Gniewosz”, „Wysocki” (ur. 15 sierpnia 1900 w Wysokiej[1], zm. 24 listopada 1947) – major Wojska Polskiego, podczas Powstania Warszawskiego dowódca VIII samodzielnego rejonu Okęcie Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Michała, ojciec Krystyny Jadwigi Babiarz-Skoczowej (ur. 1925).

Początkowo, przez cztery lata, uczył się w Gimnazjum w Łańcucie, a następnie przez 2 lata w Szkole Rolniczej w Miłocinie na przedmieściu Rzeszowa. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, w 5 pułku piechoty Legionów. W szeregach pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a po zakończeniu wojny pozostał w pułku jako zawodowy podoficer. Od października 1921 do maja 1922 uczestniczył w wojskowych kursach maturalnych w Wilnie. Od lutego 1925 był szefem kompanii ciężkich karabinów maszynowych w tym samym pułku. W 1928 ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od 1938 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza.

Od grudnia 1939 w konspiracji w ramach Służby Zwycięstwu Polski oraz Związku Walki Zbrojnej w Warszawie. Początkowo dowodził III batalionem „Narew” odtwarzanego 7 pułku piechoty Legionów AK. Po aresztowaniu dowódcy pułku kpt. Kazimierza Langa (pseudonim „Grzyb”) w lutym 1942, został powołany na dowódcę 7 pułku piechoty AK (kryptonimy „Madagaskar” – „Garłuch” – „Gromada”) oraz komendantem VIII Samodzielnego Rejonu Okęcie (posiadającego prawa obwodu Okręgu Warszawa AK. 11 listopada 1943 awansowany do stopnia majora służby stałej.

W trakcie Powstania Warszawskiego dowodził VIII Samodzielnym Rejonem Okęcie i 7 pułkiem „Garłuch”, początkowo pod pseudonimem „Gerwazy”, a od 9.VIII.1944 ponownie „Wysocki”. Wskutek rażącej dysproporcji oddziałów i uzbrojenia pomimo sprzeciwu dowódcy okręgu, o godz. 16.00 odwołał przewidywany atak na lotnisko Okęcie. Rozkaz ten nie dotarł do wszystkich oddziałów. Oddziały pułku zostały rozbite, zaś mjr Babiarz przeniósł 2 sierpnia miejsce postoju do Ursusa. Po upadku powstania uciekł z obozu przejściowego i ukrywał si w Ursusie i Piastowie. Od 1945 mieszkał w Buku koło Poznania, gdzie w 1947 zmarł na gruźlicę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]