Stanisław Babiarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grób Stanisława Babiarza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Stanisław Babiarz ps. "Gerwazy", "Gniewosz", "Wysocki" (ur. 15 sierpnia 1900 w Wysokiej[1], zm. 24 listopada 1947) – major, podczas powstania warszawskiego dowódca VIII samodzielnego rejonu Okęcie Armii Krajowej. Syn Michała, ojciec Krystyny Jadwigi Babiarz-Skoczowej (ur. 1925). Podczas walk powstańczych dowodził 7 Pułkiem Piechoty AK „Garłuch”.

Życiorys[edytuj]

Początkowo, przez cztery lata, uczył się w Gimnazjum w Łańcucie, a następnie przez 2 lata w Szkole Rolniczej w Miłocinie na przedmieście Rzeszowa. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, w 5 pułku piechoty Legionów. W szeregach pułku uczestniczył w wojnie polsko - bolszewickiej, a po zakończeniu wojny pozostał w pułku jako zawodowy podoficer. Od października 1921 do maja 1922 uczestniczył w wojskowych kursach maturalnych w Wilnie. Od lutego 1925 był szefem kompanii ciężkich karabinów maszynowych w 5tym samym pułku. W 1928 ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od 1938 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza.

Od grudnia 1939 w konspiracji w ramach Służby Zwycięstwu Polski oraz Związku Walki Zbrojnej w Warszawie. Początkowo dowodził III batalionem "Narew" odtwarzanego 7 pułku piechoty Legionów AK. Po aresztowaniu dowódcy pułku kpt. Kazimierza Langa (pseudonim "Grzyb") w lutym 1942, został powołany na dowódcę 7 pułku piechoty AK (kryptonimy "Madagaskar" - „Garłuch” - "Gromada") oraz komendantem VIII Samodzielnego Rejonu Okęcie (posiadającego prawa obwodu Okręgu Warszawa AK. 11 listopada 1943 mianowany majorem służby stałej.

W trakcie powstania Warszawskiego dowodził VIII Samodzielnym Rejonem Okęcie i 7 pułkiem „Garłuch”, początkowo pod pseudonimem "Gerwazy", a od 9.VIII.1944 ponownie "Wysocki". Wskutek rażącej dysproporcji oddziałów i uzbrojenia pomimo sprzeciwu dowódcy okręgu, o godz. 16.00 odwołał przewidywany atak na lotnisko Okęcie. Rozkaz ten nie dotarł do wszystkich oddziałów. Oddziały pułku zostały rozbite, zaś mjr Babiarz przeniósł 2 sierpnia miejsce postoju do Ursusa. Po upadku powstania uciekł z obozu przejściowego i ukrywał si w Ursusie i Piastowie. Od 1945 mieszkał w Buku koło Poznania, gdzie w 1947 zmarł na gruźlicę.

W 1938 odznaczony Medalem Niepodległości, w 1944 Krzyżem Walecznych. W 1983 pośmiertnie odznaczony Warszawskim Krzyżem Powstańczym.

Przypisy

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3

Bibliografia[edytuj]