Stanisław Czarkowski (porucznik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Czarkowski
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1904
Radomsko
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1989
Polanica-Zdrój
Przebieg służby
Lata służby 1926-1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 9 pułk artylerii polowej
1 Karpacki pułk artylerii lekkiej
7 pułk artylerii przeciwpancernej
Stanowiska dowódca plutonu
oficer zwiadowczy dywizjonu
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy Kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Stanisław Czarkowski (ur. 2 grudnia 1904 w Radomsku, zm. 10 stycznia 1989 w Polanicy-Zdroju) – porucznik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, kawaler Orderu Virtuti Militari[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w Kielcach Państwowe Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego, zdając maturę w 1926 roku. W latach 1926-1929 absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. 15 sierpnia 1929 roku awansował do stopnia podporucznika z 106. lokatą w korpusie oficerów artylerii oraz przydziałem do 9 pułku artylerii polowej[2][3] [4]. Dowodził plutonem, a 1 stycznia 1933 roku awansował na porucznika z 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5], a także był oficerem zwiadowczym dyonu oraz dowodził baterią i pułkową szkołą podoficerską. W latach 1936-1937 w Centrum Wyszkolenia Artylerii ukończył kurs jazdy konnej i zaprzęgami. Ponownie dowodził baterią po powrocie do pułku, a od 1 marca 1938 roku był w pułku pomocnikiem dowódcy III dyonu (detaszowanego) ds. gospodarczych[4].

W marcu 1939 roku po mobilizacji dowodził pozostałościami III dyonu. W czasie kampanii wrześniowej przeprowadził mobilizację pozostałych jednostek, a następnie wraz z pozostałościami odszedł do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej nr 9. Uczestniczył w walkach na Podlasiu, ostatnio w baterii haubic dyonu artylerii lekkiej zgrupowania „Brzoza” jako oficer zwiadowczy. Po kapitulacji Samodzielnej Grupu Operacyjnej „Polesie” próbował wydostać się z okrążenia, ale został wzięty do niewoli 8 października 1939 roku[4]. W latach 1939–1940 przebywał w Oflagu II B Arnswalde, a w latach 1940–1945 w Oflagu VII A Murnau. Skierowany po uwolnieniu do 2 Korpusu Polskiego, gdzie od czerwca 1945 do lutego 1946 roku służył w 1 Karpackim pułku artylerii lekkiej, a od lutego 1946 do kwietnia 1947 roku w 7 pułku artylerii przeciwpancernej i dowodził w nim baterię techniczną. Ukończył kursy: artylerii przeciwpancernej oraz kierowców czołgów i samochodów[4].

Po przybyciu do Wielkiej Brytanii został odkomenderowany do dowództwa brygady. W kwietniu 1947 roku został zdemobilizowany, a 28 maja powrócił do kraju. Początkowo w Zakładach Starachowickich był zatrudniony jako kierownik transportu, ale w związku z trudnościami mieszkaniowymi przeniósł się we wrześniu 1947 roku do Polanicy-Zdroju[6]. W latach 1947–1949 był kierownikiem zarządu nieruchomości miejskich, a później kolejno: w latach 1949–1950 referentem administracyjnym w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym, w 1950 roku kierownikiem transportu w Kopalni „Konrad” w Iwinach k. Bolesławca i w latach 1950–1957 referentem BHP oraz referentem technicznym w tartaku i stolarni w Polanicy. Od 1957 roku do emerytury pracował w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym jako kierownik eksploatacyjny. Zmarł 10 stycznia 1989 roku w Polanicy Zdroju[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kawalerowie Orderu Virtuti Militari
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 15 sierpnia 1929 roku, s. 279
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 220; 677.
  4. a b c d Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 266.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 53
  6. a b Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 267.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Wesołowski, Kamil Stepan: Mobilizacja marcowa 1939 T-2: dokumenty i relacje. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, 2012, s. 266-267. ISBN 978-83-934259-5-2.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.