Stanisław Grzybowski (technolog cukrownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy technologa cukrownictwa. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Paweł Grzybowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1865
Lublin
Data i miejsce śmierci 13 kwietnia 1943
Dobrzelin
dr
nauk technicznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Stanisław Grzybowski (ur. 11 stycznia 1865 w Lublinie, zm. 13 kwietnia 1943 w Dobrzelinie) – polski technolog cukrownictwa, laureat tytułu doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Lubelskie Liceum Męskie oraz Wydział Przyrodniczy Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Po ukończeniu studiów podtrzymał rodzinną tradycję i rozpoczął pracę jako cukrownik. Praktykę odbył w cukrowni „Elżbietów”, obecnie ”Sokołów”. Potem pracował na stanowisku chemika w cukrowniach „Czersk” i „Izabelin”. W 1898 roku został dyrektorem cukrowni „Izabelin”, następnie w 1892 powierzono mu stanowisko dyrektora w cukrowni „Sanniki”. W 1908 objął zarząd nad dwiema sąsiednimi cukrowniami. W 1912 został powołany na stanowisko dyrektora cukrowni i rafinerii ”Dobrzelin”. Jednocześnie zaoferowano mu funkcję naczelnego dyrektora technicznego nad wszystkimi cukrowniami Towarzystwa Fabryk Cukru. Swoją pracę kontynuował również po wybuchu I wojny światowej[1].

Autor takich prac z zakresu cukrownictwa jak: „Cukrownictwo. Podręcznik dla pracujących w cukrowniach i rafineriach” (1901), „Technologia cukru buraczanego” (1912), „Rafinowanie cukru” (1927), „Chemiczne oczyszczanie soku dyfuzyjnego i jego kontrola” (1930), „Koloidy i ich rola przy fabrykacji cukru” (1935). Publikował też artykuły w „Gazecie Cukrowniczej”. Zależało mu na unowocześnieniu polskiego przemysłu cukrowniczego, dlatego m.in. podjął działania w kierunku przekształcenia Laboratorium Cukru w wielowydziałowy Instytut Przemysłu Cukrowniczego. W 1927 roku powstał ten Instytut, natomiast S.Grzybowski został prezesem Zarządu oraz Kuratorium. Równocześnie pełnił funkcję dyrektora cukrowni ”Dobrzelin” koło Kutna.

W czasie wojennym został zdegradowany przez Niemców z funkcji dyrektora do roli doradcy technicznego[1].

W 1931 otrzymał doktorat honoris causa Politechniki Warszawskiej[2].

Zmarł 13 kwietnia 1943 roku[1].

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • chemik w cukrowni „Czersk” i „Izabelin”
  • 1898 - dyrektor cukrowni „Izabelin”
  • 1892 - dyrektor cukrowni „Sanniki”
  • 1927 - prezes Zarządu oraz Kuratorium Instytutu Przemysłu Cukrowniczego
  • 1927 - dyrektor cukrowni ”Dobrzelin”( koło Kutna)

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Cukrownictwo. Podręcznik dla pracujących w cukrowniach i rafineriach(1901)
  • Technologia cukru buraczanego (1912)
  • Rafinowanie cukru (1927)
  • Chemiczne oczyszczanie soku dyfuzyjnego i jego kontrola (1930)
  • Koloidy i ich rola przy fabrykacji cukru (1935)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Andrzej Ulmer: Doktorzy Honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2000, s. 132-134.
  2. Lista doktorów honoris causa Politechniki Warszawskiej. pw.edu.pl. [dostęp 07 lipca 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]