Stanisław Hirszel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grób Stanisław Hirszla na Cmentarzu Powązkowskim

Stanisław Zygmunt Hirszel ps. Radzisz (ur. 7 sierpnia 1885 w Warszawie, zm. 15 kwietnia 1937 w Zakopanem) – polski malarz, grafik i karykaturzysta, literat. Żołnierz Legionów Polskich.

Pochodził ze znanej warszawskiej rodziny, jego ojciec Antoni Hirszel był radcą stanu i prokuratorii Królestwa Polskiego. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, należał do Związku Strzeleckiego. 5 sierpnia 1914 zaciągnął się do Legionów Polskich, od października 1914 służył w 1 szwadronie strzelców konnych. W 1915 został zaszeregowany do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, później w 6 Pułku Piechoty i w Krajowym Inspektoracie Zaciągu. W 1916 skierowany do Szkoły Oficerskiej w Przemyślu, równocześnie po awansie na chorążego w baonie uzupełniającym Polskiego Korpusu Posiłkowego. Do Korpusu został przegrupowany we wrześniu 1917, z przemyskiej Szkoły Oficerskiej został przeniesiony do podobnej szkoły w Bolechowie. W lutym 1918 został internowany na Węgrzech, zwolniony po sześciu miesiącach. Był autorem projektu odznaki legionistów internowanych w węgierskich obozach. Po 1918 w stopniu porucznika przeszedł do rezerwy. Ten wszechstronnie uzdolniony literat, malarz i rysownik zamieszkał ponownie w Zakopanem. Publikował w lokalnych czasopismach, malował, ilustrował swoje felieton. Do historii przeszła napisana przez niego „Szopka zakopiańska”, którą publikowano w czasopiśmie "Zakopane" razem z rysunkami tworzonych przez Hirszela kukiełek. W 1923 napisał „Przyczynki do monografji powiatu grodzieńskiego. Zmarł nagle w wielu 51 lat w Zakopanem, spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 158/2).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]