Polski Korpus Posiłkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polski Korpus Posiłkowy (PKP) – formacja wojskowa utworzona przez Austro-Węgry 20 września 1916 r. z Legionów Polskich[1].

Pod komendą niemiecką[edytuj kod]

Po proklamowaniu Królestwa Polskiego aktem 5 listopada 1916 r., Austro-Węgry 10 kwietnia 1917 przekazały dowództwo PKP generalnemu gubernatorowi warszawskiemu. W sierpniu 1917 r., w związku z odmową złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez większość legionistów[a], pozostałości PKP zostały z powrotem przekazane pod rozkazy Armii Austro-Węgier.

Skład w 1918 r.[edytuj kod]

W składzie Korpusu pozostali jedynie obywatele Austro-Węgier, którzy złożyli przysięgę[b]. W związku ze stratami osobowymi spowodowanymi kryzysem przysięgowym, w Przemyślu ostatecznie przeformowano Polski Korpus Posiłkowy do następującego składu:

Dowódcą Korpusu był gen. Zygmunt Zieliński.

Bunt[edytuj kod]

W dniu 25 października 1917 r. PKP w sile 431 oficerów i 7135 podoficerów i szeregowców skierowano w rejon Czerniowiec. W nocy na 16 lutego 1918 r., w proteście przeciwko podpisaniu pokoju brzeskiego część żołnierzy, głównie z II Brygady pod dowództwem Hallera przebiła się przez front austriacko-rosyjski pod Rarańczą i 6 marca połączyła się z II Korpusem Polskim w Rosji. Większości żołnierzy PKP nie udało się przebić. Zostali oni osadzeni przez austro-węgierskie władze wojskowe w obozach w Huszt i Marmarosz-Sziget oraz oskarżeni o zdradę.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego.

Uwagi

  1. Głównie z I i III brygady oraz z 1 pułku artylerii.
  2. Co do zasady obywatele Austro-Węgier, którzy nie złożyli przysięgi byli wcielani do Armii Austro-Węgier i wysłani na front włoski. Wcielenia unikali legioniści zwolnieni ze służby wojskowej, np. formalnie niezdolni do niej.

Przypisy

  1. Władysław Sikorski. Legiony - Korpusem Polskim. „Wiadomości Polskie”. Nr 97, s. 1-4, 10 października 1916 r.. Piotrków: Stanisław Kot. 

Bibliografia[edytuj kod]