Stanisław Namysłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Wojciech Namysłowski (ur. 23 kwietnia 1879 w Warszawie, zm. 1963) – polski skrzypek, kompozytor i dyrygent.

Syn Karola Namysłowskiego i Józefy z domu Zakrzewskiej. W wieku dziesięciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach u swojego ojca.

W roku 1898 po ukończeniu progimnazjum rosyjskiego w Zamościu wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia muzyczne w klasie skrzypiec prof. Stanisława Barcewicza. Od 1900 roku występował w orkiestrze ojca jako skrzypek-solista czasami też jako dyrygent. W roku 1905 wyjechał do czeskiej Pragi, aby kontynuować studia muzyczne u znanego skrzypka Ottokara Sevćika, tutaj też uczył się kompozycji i dyrygentury u Witĕzslava Nováka, znanego kompozytora i pedagoga czeskiego. Szybko zyskał duże uznanie jako skrzypek, a także jako dyrygent. Jeszcze podczas studiów w 1906 roku dyrygował trzema koncertami Filharmonii Czeskiej w sali Rudolphinum w Pradze. W 1908 roku ukończył praskie konserwatorium, otrzymując dyplom skrzypka-wirtuoza. Nie skorzystał z propozycji objęcia stanowiska dyrygenta Filharmonii Czeskiej i powrócił do kraju.

Pomagał ojcu w prowadzeniu orkiestry, zastępując go również w roli dyrygenta, głównie w częściach symfonicznych koncertów. W roku 1915 objął kierownictwo Orkiestry Włościańskiej. Przez 55 lat kontynuował dzieło Karola Namysłowskiego.

Podczas pobytu w 1925 roku z orkiestrą za oceanem został przyjęty w Białym Domu przez prezydenta Calvina Coolidge'a, a w Bostonie gubernator stanu Massachusetts wręczył mu Sztandar Stanów Zjednoczonych – najwyższe odznaczenie, jakie może otrzymać cudzoziemiec.

W 1930 roku odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu krzewienia muzyki polskiej”[1].

W czasie II wojny światowej ukrywał się w Warszawie i Milanówku, skąd powrócił w 1945 roku do Chomęcisk, gdzie ponownie reaktywował zespół.

Z okazji 50-lecia pracy artystycznej 2 grudnia 1955 roku w sali Państwowej Filharmonii w Lublinie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w czasie uroczystości 75-lecia istnienia orkiestry oraz setnej rocznicy urodzin Karola Namysłowskiego otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

Mazur „Spod Zamościa”, do którego słowa napisał Wacław Mazurek, jest jedyną znaną kompozycją Stanisława Namysłowskiego.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • A. Bryk, J. Bryk-Kaliszuk, Karol Namysłowski i jego orkiestra, Lublin, 1992