Stanisław Skarbiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Marian Skarbiński (ur. 21 września 1857, Kraków, zm. 2 maja 1925, Grodziec (ob. dzielnica Będzina) – inżynier górnictwa, mechanik, dyrektor kopalni w Grodźcu koło Będzina, działacz gospodarczy i społeczny, wiceprezes Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów w 1920 roku[1]. Zainstalował pierwszy górniczy piec rotacyjny na terenie Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wybrany członkiem Rady Stanu w 1918 roku[2]. Pełnił kolejno funkcje: prezesa Rady Zjazdów Przemysłowców Górniczych, członka Rady Handlowo-Przemysłowej, przewodniczącego Prezydium Kuratorium finansowego (wspierającego działania powstałej w 1919 Akademii Górniczej w Krakowie, od 1910 przewodniczącym Rady Opiekuńczej Szkoły Handlowej (później Wyższa Szkoła Realna, Gimnazjum Męskie Zgromadzenia Kupców) w Będzinie przy ul. Kołłątaja. Inicjator ufundowania bursy dla studentów Akademii Górniczej przy ul. Gramatyka 10 w Krakowie oraz organizator pomocy przemysłu węglowego dla nowej uczelni. Doktor honoris causa AG (1923).

Zmarł 2 maja 1925. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1920, z. 1, s. 20.
  2. Kurjer Poznański, nr 84, rok XIII, 12 kwietnia 1918 roku, [b.n.s]
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]