Stanisław van der Coghen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław van der Coghen
major lekarz rezerwy major lekarz rezerwy
Data i miejsce urodzenia 31 października 1890
Dobromil
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Kalinin
Przebieg służby
Lata służby od 1921
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Stanowiska naczelny lekarz pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (Kampania wrześniowa)
Późniejsza praca Polskie Koleje Państwowe
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Stanisław Zygmunt van der Coghen (ur. 31 października 1890 w Dobromilu, zm. wiosną 1940 w Kalininie[1]) – doktor nauk medycznych[1], major lekarz rezerwy Wojska Polskiego[1], ofiara zbrodni katyńskiej[1].

Syn Stefana i Józefy z Richterów[1]. Był naczelnym lekarzem 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej[1] i naczelnym lekarzem Polskich Kolei Państwowych w Poznaniu[1]. W 1939 roku zmobilizowany, został komendantem szpitala wojskowego[1].

Zamordowany wiosną 1940 roku w Kalininie (ob. Twer), spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje[1]. Według wspomnień rodzinnych, razem z nim na wschód tym samym transportem kolejowym wywożony był jego syn Stanisław Maria, któremu jednak udało się uciec[2][3].

Jego wnukiem jest ratownik górski i polityk Piotr van der Coghen[2][3].

Awanse[edytuj]

  • podpułkownik - 2007, pośmiertnie[4]
  • major - zweryfikowany ze starszeństwem 1 stycznia 1931 roku[1]
  • kapitan - zweryfikowany ze starszeństwem 1 czerwca 1919 roku[1]

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Miednoje Tom II. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. [dostęp 2017-03-01].
  2. a b 6 kadencja, 64 posiedzenie, 2 dzień (08-04-2010). Oświadczenia. sejm.gov.pl. [dostęp 2011-10-08].
  3. a b SAGA RODU VAN DER COGHEN. piotrvandercoghen.pl. [dostęp 2011-10-08].
  4. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Miednoje i w Charkowie mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. katedrapolowa.pl. [dostęp 2011-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-07)].
  5. Odznaczeni Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 159 z 12 czerwca 1931. 
  6. Ostatnia droga, Białystok 1998, s. 9. ​ISBN 83-909948-0-1​.
  7. Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.