Aleksander Szczygło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Szczygło
Aleksander Szczygło 2008.jpg
Aleksander Szczygło (2008)
Data i miejsce urodzenia 27 października 1963
Jeziorany
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Okres od 2 sierpnia 2006
do 7 lutego 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Robert Draba (p.o.)
Następca Robert Draba (p.o.)
Minister obrony narodowej
Okres od 7 lutego 2007
do 7 września 2007
i ponownie od 10 września 2007 do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Radosław Sikorski
Następca Bogdan Klich
Poseł VI kadencji Sejmu
Okres od 5 listopada 2007
do 15 stycznia 2009
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego
Okres od 15 stycznia 2009
do 10 kwietnia 2010
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Władysław Stasiak
Następca Zbigniew Nowek (p.o.)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (cyw.) Order Za Zasługi II klasy (Ukraina)
Grób Aleksandra Szczygły na wojskowych Powązkach (2011)

Aleksander Marek Szczygło (ur. 27 października 1963 w Jezioranach, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski polityk.

W latach 2001–2006 i 2007–2009 poseł na Sejm, w 2007 minister obrony narodowej, w latach 2006–2007 szef Kancelarii Prezydenta RP, w latach 2009–2010 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Życiorys[edytuj]

Rodzina i wykształcenie[edytuj]

Syn Stanisława i Stefanii Szczygłów. Miał pięcioro rodzeństwa[1]. Wraz z rodziną mieszkał w Czerwonce w gminie Biskupiec[2]. W latach 1978–1983 uczęszczał do Technikum Kolejowego w Olsztynie[3]. W 1990 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W 1996 ukończył roczny kurs dla pracowników administracji publicznej z Europy Środkowej i Wschodniej organizowany przez Uniwersytet Georgetown (zajęcia odbywały się na University of Wisconsin) oraz odbył praktykę w Kongresie Stanów Zjednoczonych.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj]

W latach 1990–1991 pracował jako asystent senatora Lecha Kaczyńskiego w Biurze OKP w Gdańsku. Jednocześnie pracował jako specjalista w biurze prawnym Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". W latach 1991–1992 pracował jako specjalista ds. legislacyjnych w kierowanym przez Lecha Kaczyńskiego Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, a po powołaniu Lecha Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli w 1992 został dyrektorem gabinetu prezesa NIK, w urzędzie tym był zatrudniony do 1995.

W 1997 był doradcą głównego inspektora w Głównym Inspektoracie Pracy. W latach 1997–2000 pracował jako dyrektor Departamentu Informacji i Kształcenia Europejskiego w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W 2001 był doradcą prezesa zarządu PKO BP.

W 2001 został wybrany do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości. W 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego. Pełnił wówczas również mandat eurodeputowanego z ramienia parlamentu. 25 września 2005 ponownie uzyskał mandat poselski.

23 grudnia 2005 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Przestał pełnić tę funkcję 2 sierpnia 2006. Tego samego dnia objął urząd szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rezygnując z zasiadania w parlamencie.

7 lutego 2007 został powołany na stanowisko ministra obrony narodowej w miejsce Radosława Sikorskiego, który podał się do dymisji. 14 marca tego samego roku otrzymał nominację w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. 7 września został odwołany z Rady Ministrów i jednocześnie powołany na sekretarza stanu i kierownika w Ministerstwie Obrony Narodowej, 10 września prezydent Lech Kaczyński ponownie wręczył mu nominację na ministra obrony narodowej.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu olsztyńskim 29 592 głosy. 15 stycznia 2009 został mianowany szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego, tracąc z upływem tego dnia mandat poselski.

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[4]. 21 kwietnia został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[5].

Odznaczenia i upamiętnienie[edytuj]

Ordery i odznaczenia
Upamiętnienie

Tablice poświęcone Aleksandrowi Szczygle odsłonięto w 2010 na cmentarzu w Węgoju koło Jezioran[9] na grobie jego rodziców[10], w 2012 w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie[11], a w 2013 na budynku Zespołu Szkół Samochodowych im. por. A.M. Bocheńskiego w Olsztynie (w przeszłości Technikum Kolejowe, które ukończył Aleksander Szczygło)[12] oraz w Ełku (na budynku, gdzie w przeszłości Aleksander Szczygło otworzył swoje pierwsze biuro poselskie)[13][14].

W 2012 imię Aleksandra Szczygły otrzymała Sala Kominkowa w Ministerstwie Obrony Narodowej[15].

Przypisy

  1. Aleksander Szczygło (27.10.1963 – 10.04.2010). gazeta.pl, 7 kwietnia 2011. [dostęp 2013-10-25].
  2. Aleksander Szczygło w domu nazywany był Markiem. wyborcza.pl, 12 kwietnia 2010. [dostęp 2013-10-25].
  3. Tablica ku czci ministra. wm.pl, 25 października 2013. [dostęp 2013-10-25].
  4. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 2013-10-25].
  5. Uroczystości pogrzebowe szefa BBN Aleksandra Szczygły. interia.pl, 21 kwietnia 2010. [dostęp 2013-10-25].
  6. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  7. 44/2009. (III. 28.) KE határozat, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 2012-04-12].
  8. Ukraiński Order Zasługi dla szefa BBN. bbn.gov.pl. [dostęp 20 lutego 2011].
  9. Tablica ku czci Aleksandra Szczygło. ro.com.pl, 30 maja 2010. [dostęp 2013-10-25].
  10. Węgój: Trzeci pogrzeb Aleksandra Szczygły. se.pl, 30 maja 2010. [dostęp 2013-10-25].
  11. Aleksander Szczygło ma w Olsztynie tablicę pamiątkową. nieonetzalezna.pl, 15 kwietnia 2012. [dostęp 2013-10-25].
  12. Od dziś tablica upamiętnia związki Aleksandra Szczygło z Olsztynem. olsztyn24.com, 25 października 2013. [dostęp 2013-10-25].
  13. Odsłonili tablicę ku czci Aleksandra Szczygły. elk.wm.pl, 9 grudnia 2013. [dostęp 18 grudnia 2013].
  14. W Ełku upamiętniono Aleksandra Szczygłę. pis.org.pl, 15 grudnia 2013. [dostęp 18 grudnia 2013].
  15. Sala imienia Aleksandra Szczygły. wp.mil.pl, 11 kwietnia 2012. [dostęp 2013-10-25].

Bibliografia[edytuj]