Stellit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stellit[1]stop odlewniczy kobaltu (do 10%), chromu (25–30%) i wolframu (35–50%) zawierający często także domieszki węgla (2–4%), żelaza i molibdenu. Stellity charakteryzują się bardzo wysoką twardością, do 60 HRC, a zarazem kruchością, wykazują dużą odporność na ścieranie i na wysokie temperatury (do 950 °C).

Produkty ze stellitu odlewa się i nie wymagają one żadnej obróbki cieplnej. Wykorzystuje się je do produkcji najwyższej jakości noży i narzędzi, części silników spalinowych oraz innych elementów pracujących w ekstremalnych warunkach cieplnych.

Nazwa pochodzi od łac. stella oznaczającego „gwiazda”. Badacze struktur zauważyli bowiem charakterystyczne gwiazdy o ostro zarysowanych kształtach w mikrostrukturze badanych przekrojów stopów kobaltu.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Leksykon naukowo-techniczny, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1984, [potrzebny numer strony], ISBN 83-204-0324-3.