Stilijan Petrow
| Data i miejsce urodzenia |
5 lipca 1979 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wzrost |
180 cm | ||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||
| Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Stilijan Aljoszew Petrow (bułg. Стилиян Петров, ur. 5 lipca 1979 w Montanie) – bułgarski piłkarz występujący na pozycji ofensywnego pomocnika lub rozgrywającego w Aston Villi i reprezentacji Bułgarii.
9 maja 2013 roku ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej[1].
Kariera klubowa
[edytuj | edytuj kod]Jest wychowankiem CSKA Sofia, w którego zespole seniorów zadebiutował jako siedemnastolatek, rok przed pierwszym występem w reprezentacji Bułgarii.
Wyróżniającego się młodego zawodnika dostrzegli działacze Celticu i za rekordową dla CSKA sumę czterech i pół miliona euro ściągnęli go do Szkocji. Początkowo Bułgar grał głównie w zespole rezerw. Dopiero kiedy w 2001 roku menedżerem klubu został Martin O’Neill, otrzymał szansę występów w pierwszej drużynie; właśnie w tamtym sezonie został wybrany na najlepszego zawodnika ligi. W kolejnych, nie licząc przymusowej ośmiomiesięcznej absencji (rozgrywki 2001–2002) spowodowanej złamaniem nogi, był podstawowym zawodnikiem Celticu, z którym zdobył łącznie cztery tytuły mistrza kraju i trzy puchary oraz zagrał w finale Pucharu UEFA; 21 maja 2003 roku podopieczni O’Neilla po dogrywce (2:3) ulegli prowadzonemu przez Joségo Mourinho FC Porto. Petrow grał w Szkocji przez prawie osiem lat, wystąpił w 264 meczach ligowych, w których strzelił 55 goli.
Po rundzie jesiennej rozgrywek 2006–2007 postanowił zmienić otoczenie i dołączył do swojego byłego trenera O’Neilla w Aston Villi. W tym czasie wystąpił w 185 meczach ligowych, strzelając 9 goli.
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]W reprezentacji Bułgarii zadebiutował w wieku osiemnastu lat 24 grudnia 1998 roku. W przegranym 1:4 meczu towarzyskim z Marokiem zmienił w 52. minucie Zlatka Jankowa. Pięć lat później, w eliminacjach do Euro 2004, otrzymał opaskę kapitana. Na samym turnieju podopieczni Płamena Markowa odnieśli trzy porażki (bramki 1:9), a Petrow wystąpił w dwóch meczach; zabrakło go w trzecim, gdyż musiał pauzować za czerwoną kartkę. Pod koniec 2006 roku niezadowolony z metod szkoleniowych selekcjonera Christa Stoiczkowa ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery. Pod naciskiem dziennikarzy i kibiców pół roku później zmienił zdanie; powrócił do kadry, ale obowiązki kapitana musiał przekazać Dimityrowi Berbatowowi. Po rezygnacji Berbatowa z gry w reprezentacji ponownie otrzymał opaskę kapitana.
Łącznie w drużynie narodowej wystąpił 105 razy i jest rekordzistą reprezentacji pod względem liczby meczów.
Kariera trenerska
[edytuj | edytuj kod]22 maja 2013 r., wkrótce po ogłoszeniu zakończenia kariery piłkarskiej, Aston Villa poinformowała, że Petrov obejmie w klubie nową funkcję jako asystent trenera drużyny młodzieżowej, współpracując z Gordonem Cowansem[2][3].
Mówiąc o swojej nowej roli, Petrov powiedział: „Jestem bardzo podekscytowany tym nowym wyzwaniem i pragnę podziękować klubowi oraz menedżerowi, Paulowi Lambertowi, za danie mi możliwości kontynuowania mojej współpracy z Villą, co zawsze uważałem za zaszczyt. W nadchodzących miesiącach będę przygotowywał się do uzyskania licencji trenerskiej i nie mogę się doczekać współpracy z Gordonem Cowansem, osobą, którą znam i szanuję, prawdziwą legendą Villi”[4].
Od sierpnia 2013 roku Petrov nie był już członkiem sztabu trenerskiego Villa[5]. Klub ogłosił jego rezygnację i wyjaśnił, że poprosił on o urlop, ponieważ czuł, że musi w pełni poświęcić się rodzinie. Petrov wyraził wdzięczność klubowi za daną mu szansę[5].
5 marca 2015 roku menedżer Aston Villi, Tim Sherwood, ogłosił, że Petrov powróci do sztabu trenerskiego Aston Villi i będzie pomagał w szkoleniu pierwszej drużyny[6][7].
W 2020 roku Petrov uzyskał licencję trenerską UEFA Pro, a także tytuł magistra zarządzania sportem w ramach programu UEFA[8]. Obecnie jest dyrektorem przedsięwzięcia biznesowego Player 4 Player, którego celem jest wspieranie piłkarzy w przejściu na emeryturę, wraz z innymi byłymi piłkarzami, w tym Garethem Farrellym, Emile'em Heskeyem i Gaizką Mendietą[9].
Choroba
[edytuj | edytuj kod]Po wyjazdowym meczu z Arsenalem Londyn rozegranym 24 marca 2012 roku dostał wysokiej gorączki. Przeprowadzone testy medyczne ostatecznie 30 marca 2012 roku potwierdziły ostrą odmianę białaczki. Zawodnik poinformował natychmiast o zakończeniu kariery sportowej[10].
Sukcesy piłkarskie
[edytuj | edytuj kod]- mistrzostwo Bułgarii 1998 oraz Puchar Bułgarii 1997 i 1999
- mistrzostwo Szkocji 2001, 2002, 2004 i 2006, Puchar Szkocji 2001, 2004 i 2005, finał Pucharu Szkocji 2002, Puchar Ligi Szkockiej 2000, 2001 i 2006, finał Pucharu Ligi 2003 oraz finał Pucharu UEFA 2003 z Celtikiem Glasgow
- Najlepszy piłkarz ligi szkockiej za rok 2001.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Jest jednym z najbardziej popularnych sportowców w Bułgarii, do tego stopnia, że jego ślub w czerwcu 2001 roku na żywo transmitowała jedna z bułgarskich stacji telewizyjnych[11].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Léo Vanpoulle, Aston Villa : Petrov met un terme à sa carrière [online], Foot Mercato : Info Transferts Football - Actu Foot Transfert, 9 maja 2013 [dostęp 2026-04-22] (fr.).
- ↑ Joe Mewis, Stan's your man: Stiliyan Petrov to take up new position at Aston Villa academy [online], Daily Mirror, 22 maja 2013 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Petrov handed role at Villa [online], News24 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Press Association, Stiliyan Petrov accepts coaching role at Aston Villa following retirement, „The Guardian”, 22 maja 2013, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- 1 2 Stiliyan Petrov: "I love my new role with the club, I want to continue to make a valid contribution." [online], Birmingham Live, 21 sierpnia 2013 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Stiliyan Petrov returns to Aston Villa to coach first team, „BBC Sport”, 5 marca 2015 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Ricky Charlesworth, Tim Sherwood confirms Stiliyan Petrov return as coach [online], Daily Mirror, 5 marca 2015 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Mark Guidi, Celtic legend Stiliyan Petrov: I hope the Scotland boys don’t suffer the agonising World Cup fate that I experienced [online], The Sunday Post, 4 lipca 2021 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Tomas Meehan, Stiliyan Petrov’s dream job was cut short by cancer; now he wants to help soccer stars plan for the future [online], CNN, 6 maja 2021 [dostęp 2026-04-22] (ang.).
- ↑ Dramatyczne wyznanie Stiliana Petrowa: koniec z piłką, walczę o życie - Onet Sport [online] [dostęp 2017-11-26].
- ↑ Euro 2004. Skarb kibica, wyd. "Piłka Nożna" (seria "Biblioteczka Piłki Nożnej" nr.2/2004), s. 54.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Stilijan Petrow w bazie Soccerbase (ang.)